"Genialne umysły" - Jennifer Lynn Barnes

07 maja

"Genialne umysły" - Jennifer Lynn Barnes

Genialne umysły Jennifer Lynn Barnes to pierwszy tom serii The Naturals, która ukazała się nakładem wydawnictwa o nazwie tylko zachęcającej do jej przeczytania, mianowicie Must Read! Właściwie ta książka wpadła w moje ręce czystym przypadkiem. Ot, przeglądając bookstagrama pojawiła się w jednej relacji. Stwierdziłam, że nie znam tej autorki, nigdy też nie czytałam tego typu literatury, aczkolwiek nieco zbliżone do niej pozycje już za mną były. Uznałam, że warto dać jej szansę. Czy słusznie? Przeczytajcie sami!

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Żeby ująć seryjnego mordercę, musisz myśleć jak seryjny morderca.

Siedemnastoletnia Cassie posiada niezwykły talent – potrafi powiedzieć, kim jesteś i czego pragniesz, jedynie za pomocą obserwacji twojego zachowania, co czyni ją naturalną profilerką. Dostrzega ją FBI i postanawia wcielić dziewczynę do programu rozwiązywania kryminalnych spraw sprzed lat. Oprócz niej, w zespole są także inni Naturalsi, dzieciaki obdarzone różnymi specyficznymi zdolnościami. Dean dzieli z Cassie zdolności do profilowania, Michael potrafi odczytywać emocje, a Lia zdemaskuje każde kłamstwo. Oczywiście w tym świecie nikt nie jest tym, za kogo się podaje. A gdy pojawia się nowy morderca, naturalsi już wiedzą, że niebezpieczeństwo jest bliżej, niż kiedykolwiek sobie to wyobrażali. Cassie nie ma więc wyboru, postanawia odkryć prawdę.

- opis własny

Przyznaję, że sięgając po Genialne umysły w zasadzie nie miałam jakichś większych oczekiwań. Byłam po prostu ciekawa co to za książka. I jak się okazało, w tym przypadku było to bardzo dobre podejście, ponieważ zostałam dość pozytywnie zaskoczona. Niemniej na pewno nie jest to pozycja, która wywarła na mnie tak silne wrażenie, bym po jej przeczytaniu z efektem “wow” na ustach została wbita w fotel. Chociaż oryginalny koncept na fabułę i postacie, jaki miała autorka kusi mnie na tyle, aby sięgnąć po kolejne tomy serii.

Genialne umysły to pozycja z pewnością nietuzinkowa i choć swoją poczytność zawdzięcza stosunkowo niewielkiej objętości wypełnionej za to mnogością wydarzeń. Powieść liczy niespełna 300 stron, ale jest tak wypełniona akcją, że w pełni to wystarcza. Napięcie przebija z każdej strony, więc nie sposób się oderwać od lektury. Rozbudowana fabuła pozwala na to, by jeszcze mocniej się w nią wciągnąć. Chociaż bywały momenty, kiedy relacje między poszczególnymi bohaterami mnie irytowały, to jednak uważam, że warto było po nią sięgnąć i pozwolić, by ten pełen akcji świat mnie zaskoczył.

Tym, co wyróżnia tą książkę jest wyjątkowy mroczny klimat. Napięcie, jakie generuje wartka akcja można by tutaj kroić nożem. Dodatkowo autorka naprzemiennie stosuje perspektywę Cassie i nowego mordercy, co sprawia, że trudno jest odłożyć lekturę choćby na chwilę. Zabawa w kotka i myszkę z każdą chwilą przybiera na sile, tym bardziej, że aż do ostatniej chwili nie znamy tożsamości sprawcy. Ta książka jest niepokojąca, mroczna i zdecydowanie przyciągająca!

Autorka ma prosty i lekki styl i w sumie nic dziwnego, w końcu to książka adresowana głównie do młodszych czytelników. Nie znajdziemy tutaj górnolotnych ozdobników, jedynie logiczne niuanse myślowe i obserwacje głównej bohaterki. Tajemniczej nuty dostarczają natomiast te rozdziały, w których to sprawca jest narratorem. Lynn Barnes sprytnie trzyma nas w niepewności aż do ostatniej chwili nie ujawniając jego tożsamości.

Przyznaję, że byłam pod wrażeniem tego, w jaki sposób Jennifer Lynn Barnes wykreowała swoje postacie. Zarówno Cassie, Dean i Michael, jak i Lia są niesamowicie inteligentni, a przy tym każde z nich wydaje się kompletnie nie pasować do reszty społeczeństwa. Każdy z nich dźwiga swoje traumy, wykorzystując przy tym swoje niesamowite zdolności, aby pomóc FBI. Lynn rzecz jasna dość wyraziście nakreśliła każdą postać, oprócz inteligencji nadając im swoje unikalne cechy. Zdecydowanie nie są to więc puste, papierowe postacie. Jednakże przy tej całej otoczce, niejednokrotnie wydawali mi się zbyt wyidealizowani, zbyt inteligentni i logiczni. Podczas lektury miałam z tyłu głowy, że to nadal są nastolatki. Jaki nastolatek jest aż tak mądry i logiczny? Rzecz jasna zdarzają się wyjątki, ale tutaj było tego zdecydowanie zbyt dużo. Ten mankament nieco psuł mi przyjemność z lektury, a postawa bohaterów niejednokrotnie mnie irytowała. Warto odjąć im przydanego czaru.

Podsumowując, jest to całkiem ciekawa pozycja i z pewnością dość nietuzinkowa na rynku wydawniczym. Jak pisałam nie jest może jakaś wybitna, aczkolwiek kto wie, może kolejne tomy spodobają mi się znacznie bardziej. Bo, nie ulega wątpliwości, że po następne tomy muszę sięgnąć. Mimo wszystko książkę oceniam dość wysoko (6/10 to chyba maksimum, na które mnie w tym przypadku stać). Mam nadzieję, że autorka mnie nie zawiedzie, bo po lekturze tomu pierwszego nabrałam większych oczekiwań, co do tej serii. Trzymam kciuki, aby tak było!

Genialne umysły to książka, która dobrze się sprawdzi jako odskocznia od preferowanego gatunku. Dla tych, którzy chcą spróbować czegoś innego w swoim książkowym świecie jest to pozycja obowiązkowa i z pewnością się na niej nie zawiedziecie! Zważywszy na jej stosunkowo niewielką objętość, pozycja idealnie się sprawdzi jako alternatywa dobrego serialu z wątkami kryminalnymi na dwa, może trzy wieczory. Polecam!

Moja ocena: 6/10. :)

Czytaj dalej »

"Umieć w relacje" - Verena König

30 kwietnia

"Umieć w relacje" - Verena König

Umieć w relacje Vereny König to książka, którą mam przyjemność zrecenzować dzięki niedawno rozpoczętej współpracy z wydawnictwem Otwarte. Zdałam sobie sprawę, że dość dawno nie sięgałam po poradniki, więc najwyższy czas to zmienić. I dobrze się złożyło, bo książka König dotyczy właśnie relacji, a one stanowią jej główny temat i punkt wyjścia do dalszych rozważań. To w relacjach rodzi się poczucie bezpieczeństwa, bycia kochanym i potrzebnym, ale to również w nich doświadczamy straty, porzucenia czy traumy. Verena König przekonuje jednak, że zamiast patrzeć na relacje wyłącznie przez pryzmat zranień, warto zobaczyć je jako przestrzeń możliwego uzdrowienia. Czy mnie to przekonało? Zobaczcie sami!

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

„Życie to relacje. Zadbaj, by były dobre”, tak w największym skrócie można oddać sens tej książki. Autorka, specjalizująca się w tematyce traumy i epigenetyki, prowadzi czytelnika przez kolejne obszary relacyjności, pokazując, jak je rozumieć i jak nad nimi pracować. W książce znajdziemy również ćwiczenia, które mają wspierać budowanie poczucia więzi i bezpieczeństwa oraz tworzenie zdrowych relacji.

- opis własny

Umieć w relacje to książka, która od pierwszych stron wymaga uważności i zaangażowania. Nie jest to lektura, którą można jedynie „przekartkować”. To, co pozytywnie mnie zaskoczyło, to sposób, w jaki autorka rozkłada relacje na czynniki pierwsze i analizuje ich różne formy. Każdy z nas funkcjonuje w relacjach — jako istoty społeczne jesteśmy od nich zależni. Czasem druga osoba staje się dla nas bezpieczną przystanią, dzięki której czujemy się lepiej tylko przez jej obecność, słowa czy gesty. König podkreśla, że właśnie takie relacje powinny być normą: wspierające, regulujące i uzdrawiające. Niestety, nie zawsze tak jest. 

Książka została podzielona na rozdziały. Najpierw otrzymujemy wprowadzenie teoretyczne, oparte na terminologii naukowej, a następnie autorka przechodzi do tematu wczesnej traumy i jej znaczenia w kształtowaniu relacji. W tym miejscu wracają schematy więzi i przywiązania, które powstają w relacji z opiekunami w dzieciństwie. König szczegółowo omawia mechanizmy tych wzorców oraz ich późniejsze konsekwencje.

Co ciekawe, w kolejnych rozdziałach autorka płynnie przechodzi od teorii przywiązania do modeli funkcjonowania w dorosłych relacjach. Szczególnie doceniłam fragment dotyczący stawiania granic, to temat niezwykle praktyczny i wartościowy. Ostatni rozdział stanowi swoistą puentę: pokazuje, że relacje mogą ranić, ale jednocześnie są jednym z kluczowych czynników uzdrawiania. Autorka przedstawia również zasady wspierające budowanie zdrowych więzi.

Wiedza zawarta w tej niewielkiej książce jest naprawdę obszerna i wielowymiarowa. Cieszę się, że miałam okazję po nią sięgnąć, szczególnie w ramach współpracy z wydawnictwem Otwarte — oby takich tytułów było więcej.

Zaskoczyło mnie, jak przystępnie i jednocześnie w bardzo wrażliwy sposób König opisuje reakcje człowieka na trudne sytuacje. Pokazuje, że to, czego się boimy, często wynika z nieuświadomionych doświadczeń i traumy, która kształtuje nasz układ nerwowy. Wpływa to nie tylko na relacje z innymi, partnerami, przyjaciółmi, ale także na relację z samym sobą. Widać w tym dużą uważność i ogrom pracy autorki, choć momentami naukowy styl był dla mnie dość wymagający.

Muszę jednak przyznać, że brakowało mi w tej książce większej liczby konkretnych historii, przykładów pracy z pacjentami, ich doświadczeń, tego, że wyżalają się podczas sesji i procesu zmiany. Przywykłam do tego w innych poradnikach, dlatego tutaj momentami odczuwałam pewien dystans i taką „surowość” przekazu. Nie jest to jednak poważna wada, raczej kwestia preferencji czytelniczych. Czasami musiałam po prostu zrobić przerwę, żeby przetrawić treści.

Podsumowując, to książka, którą zdecydowanie warto przeczytać! Dobrze jest jednak rozłożyć sobie jej lekturę na raty, także po to, aby z uwagą i wrażliwością na swoje potrzeby podejść do zaproponowanych w niej zadań. Jestem przekonana, że ta książka otworzyła mi oczy na wiele spraw, o których wcześniej nie miałam pojęcia. To idealny poradnik, o tym jak właściwie zbudować relację z samym sobą, zanim wejdzie się w związek i małżeństwo. Oby było więcej takich książek!

Poradnik od Vereny König idealnie sprawdzi się jako prezent na dzień kobiet, a także jako podarunek, który kupisz sama sobie na wyjątkową okazję. Podążając za sentencją: „Życie to relacje. Zadbaj, aby były dobre” rekomenduję: zadbaj o relację ze swoim „Ja”, a dzięki temu łatwiej Ci będzie wejść w relację z innymi! Polecam z całego serca!

Moja ocena: 7/10. :)

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Otwarte!

Czytaj dalej »

"Moje zmory" - Gwendoline Riley

18 marca

"Moje zmory" - Gwendoline Riley

Bardzo cieszę się, że jako dziennikarka WUJ-a mam możliwość zapoznawania się z różnymi gatunkami literatury. We współpracy z wydawnictwem UJ, miałam tym razem okazję sięgnąć po dość nietuzinkową powieść. Moje zmory Gwendoline Riley, wielokrotnie nagradzanej brytyjskiej pisarki, to literacki fenomen na polskim rynku wydawniczym w 2025 roku. Przejmująca i błyskotliwa opowieść o odchodzeniu najbliższych, które może być zarówno ciężarem, jak i początkiem kreacji własnego „Ja”.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

 

Bridget jako dorosła kobieta stara się poznać odpowiedź na pytanie, kim tak naprawdę była jej matka? Obok popadającej w coraz większą skrajność rodzicielki pojawia się narcystyczny ojciec. Zmory przeszłości i bolesne wspomnienia, które Bridget stara się od siebie odsunąć, uderzają ze zdwojoną siłą. Kobieta musi odkryć, kim tak naprawdę jest.

- opis własny

Powieść Riley porusza wiele bolesnych tematów: od odejścia bliskich, traumę z dzieciństwa, aż po tożsamość. Moje zmory nie dają jednak jednoznacznej odpowiedzi na postawione pytania. Fundamentalną kwestię stanowi pojęcie samopoznania. Autorka zgrabnie kreuje aż kilka różnych portretów bohaterów, nadając im zupełnie odmienne osobowości: pełen obsesyjnego samouwielbienia ojciec, rozchwiana psychicznie matka oraz po pozbawione własnych tożsamości córki. Bridget i Michelle starają się dopasować do wymogów presji społecznej, a przy tym zasłużyć na aprobatę rodziców.

Autorka zaskakuje wnikliwą analizą charakterów i błyskotliwym wglądem w wewnętrzne zmagania Bridget. Ile z naszej osobowości, którą pokazujemy na co dzień jest autentyczna, a ile to tylko próby dopasowania się do panujących standardów? Kim tak naprawdę są nasi rodzice? Dla Bridget powolne odchodzenie matki staje się okazją do wejrzenia w głąb własnego „Ja” i uporządkowania własnych bolesnych wspomnień. Kobieta usiłuje także nawiązać zdrową relację z matką. 

Łatwo jest dać się wciągnąć hipnotyzującemu stylowi Riley. Jednocześnie jednak, od drugiej połowy książki, gdy to odejście matki staje się głównym wątkiem organizującym fabułę, czuć pewne dręczące napięcie. To sprawia, że warto jest na chwilę zrobić sobie przerwę od lektury i towarzyszących tej drugiej połowie trudnych emocji. Ton, w którym utrzymana jest druga połowa stanowi "drugą stronę medalu" tej pierwszej. O ile pierwsza część koncentruje się na dzieciństwie Bridget i jej wspomnieniach, o tyle druga w całości podporządkowana jest motywowi odchodzenia matki, próbom odnalezienia przez bohaterkę własnej tożsamości. Takie rozbicie płaszczyzny fabularnej na dwie osie czasowe - "wcześniej" i "po, teraz" pozwala na stworzenie wielowymiarowego obrazu relacji matki i córek oraz poszukiwaniu przez wszystkie trzy własnego "Ja". To przejmujący, uderzający obraz, dlatego też warto rozbić sobie lekturę na kilka dni niż próbować pochłonąć ją za jednym zamachem, przypisując niewielkiej objętości lekką i wartką akcję.

Właściwie trudno jest mi ustosunkować się jednoznacznie do postaci występujących w książce. Bohaterowie Moich zmor zaskoczyły mnie swoją wielowymiarowością, ale z drugiej strony przez przebijający się w drugiej połowie wszechobecny smutek, trudno mi było pokochać Bridget, Michelle czy samą matkę. Bardziej im współczułam - ich zagubienia, niepewności, nieustannej, a jednocześnie bezowocnej pogoni za szczęściem. Pisarka stworzyła postacie bardzo realistyczne, dając im w nadmiarze poczucie wyobcowania, braku pozytywnych emocji i pragnienia świętego spokoju. Bardzo brakowało mi w tej powieści nadziei, optymizmu i radości. Jako osoba optymistyczna w pewnym sensie czytanie tej książki stanowiło dla mnie wyzwanie, z którym na szczęście jakoś sobie poradziłam.

Jestem pod wielkim wrażeniem umiejętności pisarskich Riley. Autorka potrafi zgrabnie manipulować emocjami czytelnika, skłaniając go tym samym do refleksji na temat własnej tożsamości, ale i relacji z matką i z samym sobą. To jedna z tych powieści obok których nie sposób przejść obojętnie, gdyż po prostu pozostanie ona w pamięci na dłużej i nie będzie łatwo o niej zapomnieć. Przyznaję, że to jedna z tych wartościowych pozycji, po które udało mi się sięgnąć w tym 2025 roku i mam nadzieję, że będzie ich więcej!

 

Moje zmory zachęcają do przyjrzenia się swoim traumom z czułością i delikatnością. Gwendoline Riley zaprasza czytelnika do wnikliwej analizy skomplikowanych relacji matki i córek, które po przepracowaniu mogą przerodzić się w najsilniejsze więzi. To powieść, która łączy w sobie poruszający smutek, przewrotny dowcip i czułość przekazu, długo nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Moja ocena: 6/10. :)

Czytaj dalej »

O kilku azjatyckich książkach, jakie ostatnio przeczytałam

01 maja

O kilku azjatyckich książkach, jakie ostatnio przeczytałam

Zgodnie z obietnicą, dziś planowany post o kilku azjatyckich książkach, które niedawno przeczytałam. Pozycje te nie są może jakoś bardzo zróżnicowane względem regionu - są to dwie koreańskie książki oraz jedna japońska, za to, jeśli chodzi o tematykę zdecydowanie nie można by określić tego zbioru mianem homogenicznego. Zaskakujące, jak wiele ostatnio odkrywam "nowych" obliczy azjatyckiej kultury w literackich odsłonach, z drugiej strony to tylko dowodzi mojej fascynacji dalekowschodnim folklorem. W dzisiejszym poście nie zabraknie dość specyficznej tematyki, od motywów społecznych i japońskiej edukacji poprzez klimaty wojny i wykluczenia społecznego. Przyznaję jednak, że twórczość Han Kang nieustannie ostatnio przewija się wokół mnie, bo i tym razem będę pisać o innym, za to długo wyczekiwanym dziełem tej pisarki.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

• Nadchodzi chłopiec - Han Kang

Tak, jak wspominałam, dzieła twórczości Han Kang ostatnio bardzo często wpadają w moje żądne lektury czytelnicze łapki, ale w przypadku tej książki byłam ogromnie ciekawa, w jaki sposób autorka zrealizuje poruszany tam wątek dziesięciodniowej masakry w 1980 roku w południowokoreańskim Kwangju. Kang poraziła sobie z tym zadaniem rewelacyjnie i tak jak wspominałam, po lekturze, Wegetarianki, o której pisałam w poprzednim poście poświęconym stosikom książkowym, byłam ogromnie ciekawa porównania ze sobą tych dwóch pozycji. Nadchodzi chłopiec jednak definitywnie okazał się być jeszcze lepszą pozycją niż Wegetarianka, co sprawiło, że chętnie skuszę się na inne pozycje autorstwa Han Kang.

Koreańska pisarka ponownie odważnie sięgnęła po dość trudną tematykę, czyniąc główną osią fabularną wydarzenia z 1980 roku, a konkretnie masakrę ludności cywilnej w Kwangju. Młody chłopiec Tongho ginie od kul, mimo iż wyszedł z budynku z podniesionymi dłońmi niczym białą flagą. To właśnie jego śmierć w dużej mierze wyznacza linię fabularną tej książki. Jednocześnie autorka prezentuje niezwykle ważną kwestię, mianowicie działań opresyjnych ze strony państwa skierowanych ku obywatelom i jednocześnie tak radykalnych, że do stłumienia oporu należało użyć wszelkiej dostępnej broni. 

Warstwę fabularną Nadchodzi chłopiec budują przede wszystkim wspomnienia oraz narracje różnych postaci odnoszące się do wydarzeń zarówno przed śmiercią Tongho, jak i po niej, a także snują własne opowieści o swoich losach. Nie ulega wątpliwości, że postać niewinnie zabitego chłopca w niesamowity sposób spaja narrację dzieła Kang, jego śmierć jest na ustach wszystkich Koreańczyków. Choć stanowi ona główny wątek powieści, ten właściwy moment następuje dopiero w połowie książki, a jej pierwszą część wypełniają wydarzenia sprzed masakry pozwalające uzyskać choć połowiczny obraz wydarzeń z 1980 roku. Opowieści innych postaci, jak i samego Tongho budują pewne specyficzne napięcie, jakie rzuca się w oczy już od pierwszych stron książki, a zarazem zachęcają czytelnika do dalszego zapoznawania się z lekturą. Ów motyw opowieści tworzy wartką akcję, dzięki czemu książkę czyta się szybko, choć niekoniecznie lekko ze względu na poruszaną tematykę.

Autorka Wegetarianki zabłysnęła językiem właśnie w Nadchodzi chłopiec, gdzie poprzez specyficznie skonstruowaną narrację stworzyła dzieło opowiadające o masakrze ludności cywilnej w sposób niezwykle poruszający. Przyznam szczerze, że po lekturze Wegetarianki spodziewałam się bardziej suchego i mniej emocjonalnego języka, tymczasem Nadchodzi chłopiec jest wyjątkowo subtelny, a przez to tak wyjątkowy. Spodziewałam się krwawych, drastycznych, groteskowych momentów, co dostałam wprawdzie, jednakże nie w roli tak bezpośredniego opisu. Han Kang w swojej książce sięgnęła znacznie głębiej, stworzyła powieść o wspomnieniach ludzi, którzy przeżyli ową masakrę i na podstawie ich retrospekcji pokusiła się o napisanie dzieła wyrażającego nie tyle indywidualny charakter straty, co zbiorową tragedię. Aspekt tragiczności został zresztą o tyle wyeksponowany, że Kang nie ograniczyła swojej narracji do wyłącznie żyjących postaci, ale użyczyła również głosu zmarłym, w tym także dzieciom. Ujawnia to jej pisarską wrażliwość i niezwykle ubogaca powieść. Nadchodzi chłopiec jest więc bez wątpienia dziełem, które porusza do głębi ogromem tragedii, ale też wyjątkowo subtelną i pięknie smutną odsłoną literacką.

Nadchodzi chłopiec wyróżnia się również niebanalnie stworzonym klimatem. Han Kang uczyniła wprawdzie masakrę z 1980 roku motywem głównym, jednak to wspomnienia tych, którzy ją przetrwali oraz udzielenie głosu duszom zmarłych świadczy o wyjątkowości tego dzieła i ukazuje głębię spojrzenia autorki, jak również jej odwagę i śmiałość, by wypróbowywać taką tematykę we współczesnej prozie. Zaskakująco łatwo jest zagłębić się w klimat stworzony przez Kang, choć dominującą emocją, jaki towarzyszy lekturze jest smutek, to jednak specyficzna narracja pisarki nadaje jej nadziei na lepszą władzę, bądź przyszłość, a zarazem pozwala celebrować pamięć o tych, którzy (niesłusznie) odeszli.

Nadchodzi chłopiec to wyjątkowa pozycja, nad którą jednak trzeba rozważyć, nim usiądzie się do napisania opinii. Nie jest to powieść łatwa, ale z pewnością jest wyjątkowa i na swój sposób tragicznie piękna. Książka Han Kang na długo pozostaje w sercu każdego Czytelnika.

Moja ocena: 9/10. :)

• Szkoła po japońsku - Kumiko Makihara

Po lekturze Nadchodzi chłopiec miałam ochotę na stosunkowo lekką pozycję, choć nie mniej fascynującą. Mój wybór padł na Szkołę po japońsku autorstwa Kumiko Makihary, co okazało się być kolejnym strzałem w dziesiątkę nie tylko ze względu na moje zainteresowania kulturą japońską, ale miało także związek z moim wykształceniem psychologiczno-pedagogicznym. Dzięki temu mogłam uzyskać szerszy wgląd na tzw. "edukację japońską" i zestawić ją z edukacją amerykańską, o której w powieści Makihary jest mowa, jak również z modelem polskiego kształcenia. Różnice, jakie zaobserwowałam są ogromne i na dobrą sprawę, każdy model edukacyjny ma swoje plusy i minusy, a system japoński niekoniecznie jest tym najdoskonalszym. Byłam zaskoczona, ponieważ potrzebowałam przebrnąć przez jakieś 50 stron tej książki, aby na dobre się w nią wciągnąć, a kiedy mi się to udało, pozwoliłam się oczarować elokwentnemu językowi Makihary.

Edukacja w Japonii to prawdziwe dążenie do doskonałości i pragnienie dołączenia do elity społeczeństwa. Prestiżowa szkoła, oczywiście "jak najlepsza", to szczyt marzeń każdego japońskiego rodzica. Kumiko Makihara od samego początku odstająca od japońskich standardów, poważyła się na mocno nietypowe posunięcie, poślubiając Amerykanina, a następnie adoptując wraz z nim dziecko z Kazachstanu. Droga edukacji ich syna Taro to prawdziwa droga przez mękę, od dumy z powodu dostania się do wymarzonej placówki, po niezliczone godziny nauki do trudnych egzaminów, a także dążenia do przynależności do grona "doskonałych japońskich matek".

Japońska edukacja jawi się przede wszystkim jako droga do osiągnięcia doskonałości, perfekcji w każdej formie oraz pewnego konformizmu w postaci jak najmocniejszego ujednolicenia wychowanków. Karność oraz dyscyplina w szkole japońskiej są na porządku dziennym, a wszelka niedoskonałość jest niwelowana i postrzegana w kategoriach ogólnej porażki tak rodzica, jak i dziecka. Niesforność Taro okazała się przeszkodą w osiągnięciu upragnionej przez Kumiko perfekcyjności, w obliczu wychowywania syna, matka staje przed trudnym zadaniem: rozdzieleniem miłości macierzyńskiej i wytyczenia drogi dla swojego dziecka pośród japońskich konwenansów. 

Wspominałam, że potrzebowałam chwili, aby na dobre wciągnąć się w lekturę i móc się nią rozkoszować. Myślę, iż w dużej mierze wynikało to z rozbieżności między systemami edukacyjnymi, polskim i japońskim, które wyzierają z tej książki niemal od pierwszych stron. Moje zainteresowanie kulturą Japonii pozwoliło mi jednak w pewnej mierze przezwyciężyć ów rozdźwięk, choć przyznaję, momentami ciężko było mi zaakceptować nader drastyczne metody i wymogi edukacyjne azjatyckiej placówki. O ile podobała mi się wpajana dzieciom idea samodzielności i rzetelności, na przykład samodzielne sprzątanie klas, inicjatywy szkolnych przedsięwzięć, o tyle pewnych aspektów po prostu nie byłam w stanie zaakceptować, w tym nieustannego dążenia do perfekcyjności i surowej dyscypliny, w tym kar cielesnych, a także wykluczenia społecznego, jakie stosowane są wobec uczniów, którzy w jakiś, nawet minimalny sposób odstają od reszty klasy. 

Kumiko Makihara decydując się na opowiedzenie swojej historii o drodze edukacji swojego syna, odsłania wiele prawd o japońskim systemie edukacyjnym, który zwłaszcza w placówkach elitarnych jest na porządku dziennym. Obserwowanie zmagań Taro i jego matki spaja fabułę, której nadrzędną osią pozostaje życie skoncentrowane na jak najwyższych wynikach szkolnej edukacji, a niepowodzenia i sukcesy małego bohatera napędzają akcję, sprawiając, że chce mu się kibicować. Jakkolwiek różnice między polskim, a japońskim systemem edukacyjnym pozostają wręcz rażące. Japonia celebruje perfekcję, doskonałość, a przy tym stawia zarówno rodzicom, jak i dzieciom wymagania niemalże niemożliwe do spełnienia. Zbiorowość, konformizm i postawa harmonijna przy zastosowaniu wszelkich reguł grzecznościowych zostają mocno zaakcentowane na każdej stronie niniejszej książki, kreując tym samym niepowtarzalny klimat, demaskujący perfekcyjną naturę Japończyków. 

Interesujące okazuje się również zaprezentowanie modelu amerykańskiej edukacji, jakiego podejmuje się sama Kumiko Makihara wysyłając Taro do gimnazjum w USA, gdzie panują diametralne różnice w systemie edukacji, a wolność i jednostkowa celebracja indywidualności wiodą prym. W Japonii jakiekolwiek odstępstwa byłyby nie do pomyślenia, gorszące społeczeństwo, z kolei w USA "wolność jest prawdziwą wolnością". Co ciekawe, tak silny rozdźwięk nie odbił się jakoś źle na samym Taro, choć zarówno on, jak i Kumiko dość mocno odczuli tę różnicę.

Japończycy znani są ze swojego oszczędnego i wyważonego stylu, co zresztą mocno zostało uwydatnione w niniejszej pozycji, gdzie wiele kwestii nie jest wyrażonych w sposób dosadni, ale pośredni w zawoalowany, pozbawiony polaryzacji. Szkoła po japońsku to książka, która w dużej mierze jest dziełem autobiograficznym, w którym autorka podejmuje się próby rozliczenia z własną przeszłością, jak również stara się odnaleźć własne "ja" zagubione na płaszczyźnie kulturowej, zdobytym wykształceniu i poczuciu indywidualności jako odrębna jednostka. Mimo to, sam język jest w odbiorze niezwykle przyjemny i jeśli tylko Czytelnik ma w sobie odrobinę otwartości i tolerancji, to z łatwością dostrzeże piękno niniejszego dzieła.

Szkoła po japońsku to pozycja, do której warto jest mieć nie tylko ciekawe nastawienie względem japońskiego systemu edukacji, ale przede wszystkim otwartość na skrajnie różne wartości, jakie dominują w azjatyckim społeczeństwie. Dla mnie, jako Komparatystyki z wykształcenia, nasycona autobiografią historia Kumiko i Taro była nie tylko ciekawym doświadczeniem multikulturowym, ale pozwoliła mi też porównać ze sobą polskie, japońskie oraz amerykańskie standardy edukacyjne. Doszłam do wniosku, że jednak polskie szkoły sytuują się gdzieś po środku, nie mamy wprawdzie tak silnych nawyków perfekcjonistycznych ani konformistycznych, ani też tak drastycznie wpojonej karności, jaka cechuje japońską edukację, ale nie mamy również przysłowiowej celebracji wolności i tak wysokiego poczucia tolerancji dla indywidualizmu jak w modelu amerykańskim. Polski system jest gdzieś po środku i także nie jest idealny, a nawet wymagałby zaczerpnięcia niektórych metod z obydwu wspomnianych systemów, to jednak na całe szczęście nie zasadza się na tak wymuszonej jednakowości i uniwersalizmie, ani na tak wolnościowym podejśiu jak Amerykański. Pozycja doskonała dla pedagogów, osób zainteresowanych komparatystycznym podejściem do systemów edukacji, a także tych, którzy interesują się Japonią.

Moja ocena: 8/10. :)

• Nasze szczęśliwe czasy - Gong Ji-young

Na Nasze szczęśliwe czasy autorstwa Gong Ji-Young trafiłam za sprawą mojej Przyjaciółki, która bardzo polecała mi tą pozycje, podobnie zresztą było w przypadku Nadchodzi chłopiec. Spośród opisanych w tym wpisie książek, to właśnie Nasze szczęśliwe czasy określiłabym jako pozycję, która spodobała mi się najbardziej. Jest to bowiem niezwykła historia, która tak jak powyżej zrecenzowane dzieła mocno porusza serca.

Na kartach niniejszej książki Gong Ji-Young przedstawia niezwykłą opowieść o relacji skazańca z wyrokiem śmierci, młodego Yun-su oraz Yu-jeong, młodej kobiety, pochodzącej z bogatej rodziny, którą życie naznaczyło cierpieniem i poczuciem odrzucenia przez własną rodzinę. Jej pogarda dla świata i nienawiść izolują ją od społeczeństwa, a jedyną osobą, z którą Yu-jeong jest w stanie zbudować jakąkolwiek relację jest ciotka Monika, siostra zakonna. To właśnie ona od 30 lat odwiedza skazańców i odpowiada nie tylko za proces ich resocjalizacji, ale również obdarza ich matczynym uczuciem, którego często nie byli w stanie zaznać. Ciotka Monika doprowadza do spotkania Yun-su i Yu-jeong, którzy odkrywają, że jest coś, co ich łączy: smutek, który powoduje, że między tą dwójką tworzy się specyficzna więź. Czego mogą się od siebie nawzajem nauczyć i wzmocnić łączące ich uczucie mając na spotkania przeznaczony jedynie jeden dzień w tygodniu? Czy miłość i przebaczenie mogą odmienić ich życie?

Autorka nie tylko odważnie sięga po dość niekonwencjonalną i trudną tematykę, ale właśnie wykorzystując tak dramatyczną sytuację usiłuje ukazać naturę człowieczeństwa. Zarówno Yun-su, jak i Yu-jeong nie mieli w życiu łatwo, co pchnęło ich do podjęcia radykalnych kroków. Akcja dzieje się tuż przed 1998 rokiem, gdy kara śmierci wciąż jeszcze obowiązywała, co dodatkowo determinuje nastrój pewnego współczucia dla Yun-su, który pomimo tego, o co go oskarżano, wciąż pozostaje człowiekiem, któremu ciotka Monika chce ukazać, iż ma on szansę na odkupienie swoich win. Autorka unika wartościowania postaw moralnych bohaterów, skupiając się na chrześcijańskich motywach wybaczenia, żalu i samoakceptacji. 

Muszę przyznać, że wyszło jej to niesamowicie, ponieważ dramatyzm sytuacji bohaterów z każdą kolejną stroną się pogłębia, a Czytelnik, w tym wypadku i ja, szczerze współczuje postaciom i gorąco trzyma za nich kciuki. Choć w utworze motyw chrześcijański jest obecny, nie jest on wyeksponowany w fanatycznej odsłonie, a z takimi opiniami niestety się spotkałam. Gong Ji-yeong nie traktuje chrześcijaństwa jako jedynej drogi odkupienia, bardziej chodzi o gruntowną samoświadomość własnych błędów i pragnienie ich odkupienia.  Autorka eksponując w swoim dziele wątki autoagresji i samonienawiść, jednocześnie kreśli przepiękny obraz wewnętrznej przemianu, jaka dokona się wówczas, gdy człowiek zaakceptuje fakt bycia doskonałym w swojej niedoskonałości. Religia nie jest tutaj jedynym wyznacznikiem przebaczenia i miłości, czy też jako system nie jest nim w ogóle, ale podstawą jest właśnie ów samoświadomość. W ten sposób Gong Ji-yeong maluje przepiękną historię o odkupieniu, wykorzystując przy tym niebanalną fabułę powieści.

Tym, co w dużej mierze kreuje wartką i płynną akcję tej książki jest rozbudowana warstwa emocjonalna, dzięki której to ta specyficzna relacja między Yun-su, a Yu-jeong  zostaje wysunięta na plan pierwszy. Rozwój wzajemnej relacji tej dwójki to coś naprawdę niesamowitego i wspaniałym doświadczeniem była możliwość jej obserwowania. Tak, jak wspominałam w tle ciągle widoczny jest tragiczny aspekt powieści, której [dość oczywisty spoiler] szczęśliwe zakończenie z góry skazane jest na porażkę, co tylko dodatkowo wzmacnia uczucie empatii wobec bohaterów. 

Nasze szczęśliwe czasy wbrew pozorom nie są pozycją w jakikolwiek sposób łatwą, ale właśnie przez to wymowa dzieła tak bardzo zapada w pamięć. W zasadzie jej tragiczność zasadza się na kilku wątkach, od zaniedbanego dzieciństwa Yun-su, po pozornie szczęśliwe życie Yu-jeong, wschodzącej gwiazdy i wziętej piosenkarki, która boryka się nie tylko z problemami emocjonalnymi wynikającymi z doświadczenia przemocy seksualnej i fizycznej, ale również z piętnem odrzucenia przez własną rodzinę. Autorka stroni od pięknych słówek i ukazywania iluzji "pięknego, bogatego życia" lub też wartościowania kary śmierci jako zasłużonej i należnej "najohydniejszym przestępcom", unika jakiejkolwiek polaryzacji i skupia się na tym, aby dotrzeć do głębi, piękna każdego człowieka bez kategoryzacji na "dobry i zły". Gong Ji-young wkłada te słowa w usta Yu-jeong jako swoiste przesłanie książki: wszyscy są równi, każdy zasługuje na drugą szansę.

Styl niniejszej pozycji również jest o tyle specyficzny, że autorka nie tylko podzieliła narrację na tą z perspektywy Yun-su i Yu-jeong, ale też dodatkowo wzbogaciła ją poprzez dodanie kartek z pamiętnika, swoistej spowiedzi i historii skazanego bohatera. Muszę przyznać, że obydwie perspektywy bardzo mocno mnie urzekły, ale historia Yun-su opowiedziana w dość niekonwencjonalny sposób z wykorzystaniem narracji niemalże dziecięcej, była po prostu rozczulająca. Ogromnie współczułam małemu Yun-su tragedii dzieciństwa, z którą musiał się on mierzyć. Jak można się domyślać, autorka bardzo sprawnie operuje stylem bogatym w emocje, przy czym nie są one jakieś hiperboliczne, czy stonowane, są za to głębokie i poruszające. Proza Gong Ji-young w dużej mierze oparta jest na wierze w przebaczenie, w zmianę ludzkiej natury niekoniecznie poprzez odwoływanie się do religii czy etyki moralności, ale właśnie na samoakceptacji i świadomości, że każdy człowiek popełnia błędy. To wszystko sprawia, że język Naszych szczęśliwych czasów wciąga i czaruje Czytelnika swoim niekiedy smutnym, ale pełnym nadziei pięknem.

Nasze szczęśliwe czasy to niezwykła powieść zbudowana w dużej mierze przez bogatą warstwę emocjonalną, jaka wyziera się z niemal każdej strony, trafiając tym samym głęboko do serca Czytelnika i pozostając tam na długo. Gong Ji-young stworzyła powieść silnie osadzoną na kanwie wzajemnego odkupienia i przebaczenia tym, którzy zawinili, a czasem nawet samemu sobie. Wymowa tej książki porusza i przenika do głębi, emocjonalnie porusza i oczyszcza duszę. To nie tylko bardzo dobry kawałek literatury wysokiej, to przede wszystkim powieść, o której się nie zapomina. Bardzo chciałabym sięgnąć po kolejne dzieła tej autorki i liczę, że kiedyś one powstaną, wówczas z pewnością od razu po nie sięgnę!

Moja ocena: 10/10. :)

Tematyka poruszanych w tym wpisie książek jest nieco zróżnicowana, a co więcej niekiedy głęboko przejmująca. A literatura, która potrafi dotknąć serca Czytelnika, nie tylko poprzez trudną tematykę, ale również poprzez przepiękny, wrażliwy sposób jej oddania, jest prawdziwym skarbem. Zarówno Nadchodzi chłopiec Han Kang, jak i Nasze szczęśliwe czasy Gong Ji-young to powieści, które pokochałam całym sercem i, o których na pewno nie prędko zapomnę!

Czytaj dalej »

"Pacjent" - Jasper DeWitt

30 marca

"Pacjent" - Jasper DeWitt

Na Pacjenta Jaspera DeWitta miałam ochotę od momentu, kiedy tylko zobaczyłam wzmiankę o premierze książki. Okrzyknięte godnym następcą Pacjentki Alex Michaelides dzieło DeWitta od razu mnie zaintrygowało. Niestety, przez bardzo długi okres nie miałam gdzie jej zdobyć, toteż moje pragnienie zapoznania się z tą książką musiało trochę przeczekać. Ucieszyłam się niezmiernie widząc ten tytuł w katalogu uczelnianej bibliotek i czym prędzej zarezerwowałam książkę. Moja intuicja tym razem mnie nie zawiodła i nie czekałam nadaremno, gdyż powieść DeWitta okazała się jak najbardziej warta tak długiego okresu czekania!

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

 

Każdy szpital ma swojego specyficznego pacjenta, dla którego nie ma jednoznacznej diagnozy. Stanowi on rodzaj tajemnicy dla całej placówki. Parker, młody i ambitny świeżo upieczony psychiatra postanawia podjąć próbę innowacyjnej terapii na owym pacjencie. Najpierw jednak musi zdobyć zaufanie personelu i przełożonych, gdyż każdy z nich radzi mu trzymać się z dala od Joe'go, rzekomo najbardziej niebezpiecznego z całego grona pacjentów. Lecz, gdy Parker staje z Joe'm twarzą w twarz, ten wydaje mu się błyskotliwym, wcale nie groźnym człowiekiem. Skąd więc strach, jaki wszyscy czują przed Joe'm? Co wyjaśnia dziwne zachowania jego wcześniejszych terapeutów? I najważniejsze: kim tak naprawdę jest Joe? Parker usiłuje znaleźć odpowiedzi na te pytania, jednocześnie usiłując zaskarbić sobie zaufanie pacjenta. Jednocześnie stawia sobie pytanie, czy kieruje nim wyłącznie troska o dobro Joe'go, a może własna pycha?

- opis własny

Po tak długim okresie oczekiwania, żeby przeczytać powieść Jaspera DeWitta podeszłam do lektury z ogromnym entuzjazmem. I muszę przyznać, że Pacjent wciągnął mnie zasadniczo już od pierwszej strony, a moje zaintrygowanie fabułą rosło wraz z każdym kolejnym rozdziałem. Już od pierwszych stron widać było, że DeWitt to pisarz zdecydowanie nieszablonowy, który potrafi pisać tak, aby zaangażować Czytelnika. Trochę szkoda, że póki co Pacjent to jedyna pozycja, która wyszła spod jego pióra, bo z ogromną chęcią przeczytałabym więcej takich książek!

Pod względem fabularnym DeWitt, muszę to przyznać, zastosował świetny i dość nieszablonowy chwyt, utrzymując konwencję powieści w tonie pamiętnika blogowego. Przyznaję, perspektywa czytania o wydarzeniach, które dla głównego bohatera miały ogromne znaczenie w jego medycznej karierze, w zaprezentowanej odsłonie wypadła znacznie lepiej, niż gdyby DeWitt pokusił się o próbę prowadzenia Czytelnika po przysłowiowej "nitce do kłębka". Natomiast fakt, że Czytelnik od początku jest w pewnym sensie wprowadzony w tematykę, intuicyjnie czuje, że ta historia mająca w sobie pewne mroczne elementy jest ciekawa i warto się w nią zanurzyć, niż gdyby banalna z pozoru historia miała zakończyć się zaskakującym finałem. 

Dla mnie jest to kwestia zobowiązania względem ludzkości.

Ponadto, osadzenie historii na wątku blogowym i utrzymywanie jej w tonie pamiętnikarskim/autobiograficznym samo w sobie przyciąga uwagę. Pozornie, wydaje się to banalne, jednak ten sposób prowadzenia narracji nie pozwolił mi oderwać się od Pacjenta nawet na minutę i przeczytałam go znacznie szybciej, niż się spodziewałam. Wątek młodego i ambitnego lekarza może i wydaje się nieco oklepany, ale dodając do tego pacjenta, który budzi powszechny postrach wśród personelu, otrzymuje się emocjonującą mieszankę. Pytania, które stawia sobie Parker intrygują Czytelnika i zachęcają go do jeszcze mocniejszego zanurzenia się w historię.

Tak, jak wspominałam, naprawdę nie musiałam długo czekać, by historia opisana przez DeWitta mnie wciągnęła. Stało się to właściwie już od pierwszych stron powieści, a napięcie, które autor całkiem chętnie generuje w kolejnych rozdziałach sprawiały, że chcąc poznać na nie odpowiedzi, coraz mocniej zaczytywałam się w historii Parkera. Motyw pacjenta, którego wszyscy z niewiadomych powodów się obawiają, który potrafi siłą woli zmuszać swoich lekarzy do rezygnacji z prowadzenia terapii, od samego początku wydał mi się niezwykle intrygujący. Byłam ciekawa prawdziwej tożsamości Joe'go, a także na ile w przypadku tej książki okaże się stwierdzenie wieńczące okładkę książki: Są pacjenci, przez których w lekarzu budzi się morderca. Przyznaję, że zarówno świetnie wykreowana i poprowadzona fabuła, jak i wartka akcja w pełni spełniły moje oczekiwania i dały mi odpowiedzi, których poszukiwałam. Szkoda jedynie, że powieść wspomnianego pisarza liczy jedynie 232 strony, przez co praktycznie połknęłam ją w całości, a po zakończeniu, jakie zaserwował DeWitt, zdecydowanie miałam ochotę na więcej.

Klimat, w jaki Jasper DeWitt wyposażył swoją książkę, już od kilku pierwszych stron daje o sobie znać niepokojącą, aczkolwiek intrygującą atmosferą. Zważywszy na fakt, iż powieść utrzymana jest w konwencji blogowych postów, a nie narracji ciągłej, tego typu zabieg świetnie się sprawdza, jeśli chodzi o utrzymanie zainteresowania Czytelnika. Spotkania Parkera z Joe'm, czy też własne poszukiwania bohatera nacechowane są aurą tajemnicy, nie do końca bowiem wiadomo, kto mówi prawdę - czy Joe, który wydaje się być pacjentem całkowicie zdrowym na umyśle, za to o nieprzeciętnej inteligencji, czy też osoby z personelu medycznego, dla których ów pacjent jest po prostu przypadkiem trudnym i niemożliwym do jednoznacznego sklasyfikowania, a może rację ma ambitny idealista Parker szczerze wierzący w ideę złotego środka? Jasper DeWitt nie tylko potrafi oczarować Czytelnika klimatem suspensu i grozy, ale też wie, jak sprawić by uwaga odbiorcy utrzymywała się do samego końca powieści. Pacjent to powieść intrygująca i frapująca aż do ostatniej strony.

Każdy szpital (…) ma co najmniej jednego pacjenta, który swoją dziwacznością wykracza poza tę spotykaną zwykle w oddziałach psychiatrycznych.

Wspomniałam już kilkakrotnie o specyficznej narracji niniejszej książki, która sama w sobie jest nie tylko świetnym chwytem, ale też jej niepodważalnym autem. Powieść pisarza, którzy tworzy pod pseudonimem, a dodatkowo nie pokazuje twarzy czyni go intrygującym w niemal tym samym stopniu, co Elenę Ferrante, co już samo w sobie zachęca do zapoznania się z jego twórczością. Także styl, którym DeWitt operuje pozwala z przyjemnością wciągnąć się w lekturę i na kilka godzin zanurzyć się w tak frapująco stworzonym świecie. Język tej książki jest niebywale lekki i przyjemnie, co w połączeniu z niekonwencjonalną narracją jeszcze bardziej przyciąga do niniejszej pozycji. Dodatkowo fakt, że powieść została napisana większą niż znormalizowaną czcionką upłynnia lekturę i sprawia, że czyta się ją niezwykle szybko.

Piszę to, ponieważ nie jestem już pewny, czy poznałem straszną tajemnicę, czy też sam wpadłem w obłęd.

Bohaterowie niniejszej powieści zostali wykreowani w sposób ciekawy, choć miałam wrażenie, że jeśli chodzi o postać zarówno Parkera, jak i Joe'go wprowadzone chwyty miały nieco sztampowy charakter. Główny bohater to czysty stereotyp świeżo upieczonego absolwenta medycyny, ambitnego, z pasją, a przy tym naiwnego, jeśli chodzi o doświadczenie zawodowe i ideały. Joe natomiast od samego początku kojarzył mi się jako stereotyp przeciętnego, za to niezwykle inteligentnego przestępcy, co czyniło go bardzo intrygującą postacią. Przyznam, że choć ostatecznie przynajmniej do Joe'go się pomyliłam, toteż zakończenie powieści okazało się wprost fenomenalne.

Pacjent to powieść z pewnością niebanalna, która na długo pozostanie w mojej pamięci. DeWitt podarował mi dokładnie to, czego pragnęłam, wciągającą powieść utrzymaną w tonie horroru, który niekiedy potrafi przestraszyć z mocnymi motywami medycznego thrillera. Mam ogromną nadzieję, że pisarz stworzy kolejne równie ambitne i pasjonujące czytelniczo dzieło, gdyż Pacjent okazał się pozycją na wspaniałą i zdecydowanie wartą czasu, jaki poświeciłam, poszukując tej książki.

Pacjent to przede wszystkim pozycja idealna dla miłośników thrillerów i to jeszcze stworzonym w tak niebanalnym stylu! Powieść powinna spodobać się każdemu, kto ma ochotę na dobrą, porywającą lekturę na jeden, maksymalnie dwa wieczory. A zapewniam, że dzieło Jaspera DeWitta wciąga i naprawdę nie łatwo jest się od niego oderwać!

Moja ocena: 9/10.:)

Czytaj dalej »

"Terapia" - Klaudia Muniak

23 marca

"Terapia" - Klaudia Muniak

Już od dłuższego czasu miałam ochotę zapoznać się z twórczością Klaudii Muniak, postanowiłam więc rozpocząć tą znajomość od książki, z którą wiązałam dość spore nadzieje ze względu na obecne w niej motywy psychologiczne. Niestety jednak Terapia nie do końca spełniła moje oczekiwania, a niemal prawie zupełnie rozczarowała, niwecząc tym samym moje nadzieje. Choć faktycznie wątek psychologiczny mocno zasadza się w tej powieści i to zresztą już od pierwszych jej stron, to jednak pewne znaczne mankamenty utrudniały mi delektowanie się niniejszą książką w takim stopniu, w jakim bym sobie tego życzyła.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSECNE:

 

Życie Luizy nigdy nie było usłane różami, a jej autoagresywne zachowania oraz liczne ślady blizn na jej ciele w pełni to odzwierciedlają. Kobieta chcąc definitywnie zamknąć najmroczniejszy etap swojej przeszłości wybiera się w podróż do Dębnicy, miasteczka, w którym spędziła dzieciństwo. Jej celem jednak wcale nie jest samoprzebaczenie, czy też akceptacja tego, co się wydarzyło. Przeciwnie, motywuje ją zemsta, a informacja o śmierci jej bliskiej koleżanki ze szkolnych lat dodatkowo zaostrza całą sytuację. Zupełnie nieoczekiwana przemoc w nowym związku definitywnie niszczy Luizę i odbiera jej resztki równowagi psychicznej. Kobieta traci nadzieję, że kiedykolwiek będzie szczęśliwa, a negatywne myśli prowadzą do ciągłego upatrywania zagrożenia.

- opis własny

Nie ukrywam, że choć moje pierwsze spotkanie z twórczością Klaudii Muniak okazało się być nieco rozczarowujące, to mimo wszystko, książka ma w sobie pewne aspekty, za które warto ją pochwalić i docenić. Autorka chcąc dopieścić swoje dzieło, doprowadziła do zupełnie odwrotnego skutku i stąd też olbrzymi rozdźwięk między warstwą psychologiczną i literacką. A szkoda, bo gdyby przyjrzała się Terapii krytycznym okiem, jej wykonanie byłoby znacznie lepsze.

Fabularnie powieść nie jest może jakąś wielką rewelacją, aczkolwiek zdecydowanie widać, że autorka miała całkiem dobry pomysł na powieść z motywem psychologicznym, jednakże wykonanie prawie zupełnie nie wyszło. Już od pierwszych stron lektury Terapii towarzyszyło mi dziwne, intuicyjne poczucie irytacji z powodu obecnej w książce pewnej przesady. Wyglądało to trochę tak, jakby autorka starała się nieco na wyrost nasycić powieść atmosferą strachu i złości, co samo w sobie niezmiernie mnie irytowało, gdyż powodowało, że zamiast współczuć głównej bohaterce, byłam na nią wiecznie wkurzona. Uważam jednak, że takie zagranie nie było zupełnie celowe, a podyktowane rzetelnym zapleczem szeregu objawów choroby psychicznej, która w tej powieści odgrywa kluczową rolę. W ten sposób, autorka starała się wyeksponować jej obecność, co jednak  w moim przypadku odniosło odwrotny skutek do zamierzonego. Brakowało pewnego zrównoważenia aspektów literackich i psychologicznych.

Pod względem akcji, powieść w zasadzie prezentuje wysoki poziom, a przynajmniej na tyle, bym była w stanie przeczytać całą książkę w oparciu jedynie o ciekawość. Wydarzenia przedstawione w książce mają dosyć szybkie tempo, co sprzyjało mojej chęci czytania dalej, a przy tym dobrze komponowało z rozwojem stanu ducha głównej bohaterki. Muniak niewątpliwie dołożyła starań, aby Czytelnik nie odczuł znużenia.

Klimat Terapii to zdecydowanie jeden z jej największych mankamentów. Już od pierwszej strony lekturze towarzyszy bowiem gęstniejąca atmosfera tak niezrozumienia, jak i rosnącej frustracji. Muniak zdecydowanie próbowała jak najwierniej odwzorować pewne objawy zaburzeń psychicznych, jednakże nie potrafiła znaleźć złotego środka, który zrównoważyłby i psychologiczną, i literacką esencję książki. Przez zbytnie wyeksponowanie negatywnych emocji oraz odczuć, zabrakło równowagi, o którą pisarka mogłaby się pokusić łagodząc ją chociażby poprzez stonowanie ostrego stylu. Tak się jednak nie stało, ku mojemu ubolewaniu.

Styl, jakim operuje Klaudia Muniak już od pierwszych stron jest niezwykle silnie przesycony emocjami, w zasadzie wręcz zupełnie tymi negatywnymi. Obecność wyeksponowanych dość mocno wszelkich pretensji, a nade wszystko złości, strachu, pasji zemsty i poczucia niesprawiedliwości sprawiał, że czytanie tej książki z poczuciem jakiejkolwiek przyjemności było raczej trudne. W zasadzie czytałam dalej jedynie poprzez moją wrodzoną ciekawość, niż zauroczenie przedstawioną historią. W pewnym momencie głos Luizy zaczął przeplatać się z głosem Jacka stanowiącego jej zupełne przeciwieństwo, co nieco zrównoważyło i złagodziło wymowę książki.

Niekiedy nie mogłam pozbyć się wrażenia, że autorka po prostu lubi maltretować i krzywdzić swoich bohaterów, przedstawiając ich Czytelnikom jako wiecznie sfrustrowanych, egoistycznych, a nader to przerażonych, zupełnie jak gdyby nie posiadali innych emocji. Kreacja postaci Luizy ograniczona została do niemal wyłącznie negatywnych emocji. Jestem w stanie zrozumieć potrzebę wyeksponowania konkretnego motywu, jakim jest choroba psychiczne, jednak w tym przypadku było to zdecydowanie przesadą. W zasadzie trudno było mi sympatyzować z Luizą, za każdym razem na nowo kwestionowałam jej przekonania i łudziłam się, że znajdzie w sobie tyle siły by zracjonalizować to, co podsyła jej umysł. Nic takiego jednak nie nastąpiło, a główna bohaterka szła w zaparte. Współczułam jej ogromnie, jednak równocześnie byłam zirytowana jej zachowaniem. Chyba jedyną postacią, którą potrafiłam polubić, był Jacek, najbardziej uczuciowy, miły i pomocny bohater, któremu naprawdę szczerze kibicowałam.

Terapia to w moim odczuciu powieść mocno nieudana, choć gdyby autorka pokusiła się o wyretuszowanie wspomnianych mankamentów, to efekt byłby znacznie lepszy. Trudno powiedzieć, że jest to książka, od której warto by zacząć znajomość z tą pisarką, jednakże niniejsza powieść ma swoje drobne plusy, jak chociażby dogłębne przestudiowanie możliwych syndromów depresji i stanów lękowych. Akurat w tej kwestii, jako miłośniczka psychologii byłam zachwycona. Natomiast, jeśli chodzi o literacką odsłonę Terapii, to zdecydowanie braki są tutaj zbyt duże, bym mogła być w usatysfakcjonowana tą pozycją. Jestem natomiast ciekawa, jak sytuacja będzie przedstawiać się w Zgliszczach, kto wie, być może w nurcie dystopijnym autorce uda się zrównoważyć atmosferę i literacki styl? 

Mimo wszystko, Terapia to powieść, którą warto polecić, choć w zasadzie za tym argumentem stoi jedynie merytoryczna strona historii, mianowicie dobrze przygotowany research psychologiczny i dobre zaplecze na temat zaburzeń, szczególnie depresji. Powieść powinna przypaść do gustu tym, którzy w literaturze najczęściej zwracają uwagę na motyw przewodni książki, a nie poświęcają zbytniej uwagi wykonaniu. Kto wie, być może znajdziecie w Terapii coś dla siebie?

Moja ocena: 5/10 :).

Czytaj dalej »

[PRZEDPREMIEROWO!] "Rental-San. The True Adventures of Japan's Do-Nothing Rental Person" - Shoji Morimoto

07 marca

[PRZEDPREMIEROWO!] "Rental-San. The True Adventures of Japan's Do-Nothing Rental Person" - Shoji Morimoto

Witajcie kochani! Dziś przychodzę do Was z wspomnianą zapewne w styczniowym wpisie pozycją, którą miałam przyjemność zajmować się w mojej pracy wydawnictwie. Recenzje te, jak również blurby oprócz typowo wewnętrzno-wydawniczego charakteru, będą również publikowane na blogu, co niezmiernie mnie cieszy! Tak więc, przejdę już do meritum wpisu. :)

Rental-San to krótka powieść wydana w Japonii w 2019 roku. Urzekła mnie ona dość niecodzienną ideą, jaka przyświecała autorowi – osoby do wynajęcia, który w zasadzie nic nie robi, a jedynie „jest” w dosadnym tego słowa znaczeniu. Po zapoznaniu się z opisem, stwierdziłam, że to całkiem interesujące i stosunkowo świeże spojrzenie na znaczenie egzystencji człowieka jako jednostki w świecie.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Za pośrednictwem Twittera Shoji Morimoto postanowił założyć serwis „Osoby do Wypożyczenia, która nic nie robi”. Idea „nic nierobienia” oznaczała również brak jakiegokolwiek aktywnego zaangażowania, nawet udzielania porad. Sam czysty akt „bycia przy innej osobie” (i ewentualnej krótkiej odpowiedzi na pytania) był jedyną usługą, jaką mogła świadczyć Osoba do Wypożyczenia, aczkolwiek sam ten fakt „milczącego wsparcia” okazał się być nieodzowny w tamtejszej społeczności. Osoba do Wypożyczenia otrzymała mnóstwo próśb ściśle zasadzających się na samej potrzebie bliskości z drugim człowiekiem – wspólnych posiłków, wysłuchania czyjejś historii, złożenia wizyty w szpitalu, oglądania razem spadających płatków wiśni, a nawet wysyłania porannych powiadomień. Jedyną zapłatą, jaką usługodawca pobiera jest koszt transportu i/lub jedzenia.

- opis własny

Stosunkowo znaczny i niezwykle pozytywny odzew na ideę Osoby do Wypożyczenia, której usługa polega jedynie na tym, że jest ona obok, bardzo dobitnie pokazuje, jak wielką wartość i wpływ ma sama obecność drugiego człowieka. Japończycy znani są ze swej pracowitości, raczej nie ujawniają bezpośrednio swoich odczuć. Tymczasem, okazuje się, że gdy ktoś jest obok nich, mają oni silną potrzebę pozwolenia, aby uczucia mogły w końcu dojść do głosu. Choć początkowo, czytałam Rental-San z lekkim przymrużeniem oka, nie da się nie zauważyć, iż powieść ta dotyka bardzo aktualnego problemu. Potrzeby bliskości, potrzeby kogoś, kto bezwarunkowo wysłucha drugiej osoby bez osądzania czy wrażania jakiejkolwiek opinii. Owszem, można by zarzucić lenistwo pomysłodawcy tego projektu, jednakże patrząc na to, z jakim entuzjazmem zareagowało społeczeństwo, nietrudno dziwić się zarówno temu, że idea ta niewątpliwie się sprawdza oraz jak wielkie jest na nią zapotrzebowanie. Postawa Osoby do Wypożyczenia zdaje się odzwierciedlać te poglądy, aczkolwiek, jak sam o tym mówi, swoją pracę traktuje jako usługę, a nie działalność wolontariatu.

Pod względem fabularnym powieść ta jest bardzo spójnie skonstruowana. Jej oś zgrabnie wyznaczają poszczególne rozdziały kolejno opisujące w jaki sposób pomysł z Osobą Wypożyczającą się rozwija oraz jak wielkie zapotrzebowanie mają tego typu usługi. Rental-San jest w gruncie rzeczy opisem realizacji określonych zapotrzebowani klientów, stąd raczej ciężko jest mówić o jakiejś konkretnej akcji. Niemniej opisy świadczonych usług są zasadniczo dość konkretne, a co za tym idzie, krótkie, dlatego też ich różnorodność i często również niekonwencjonalny charakter stanowią bogate urozmaicenie lektury. Z racji tego, iż Rental-San jest pozycją napisaną w niezwykle lekkim tonie, dość łatwo jest się w nią wciągnąć. Podczas lektury wręcz czymś niewykonalnym byłoby nie zachwycić się emocjami, które niemal wylewają się z tej książki. Wdzięczność, jaką klienci odczuwają względem Osoby do Wypożyczenia jest niekiedy silnie wyeksponowana, co sprawiało, że czytanie niniejszego dzieła wprawiało mnie w przyjemny nastrój i wzbudzało bardzo ciepłe uczucia.

Klimat, jaki został wykreowany w tej książce jest dość niekonwencjonalny. Z jednej strony bardzo silnie jest pokazana mentalność Japończyków, ich pracowitość, powściągliwość w uczuciach, pewne standardy w zachowaniu i moralności, z drugiej, dość nietypowa idea działalności Osoby do Wypożyczenia, która nic nie robi. Ta wewnętrzna sprzeczność postaw – społeczeństwa oraz samego tytułowego Rental Person zaskakująco ciekawie ze sobą ścierają. Proponując tak nietypową formę usługi, bohater niejako łamie wszelkie stereotypy społeczeństwa w Japonii. Co ciekawe, fakt, że usługa tego typu znajduje spory odzew, dość dobitnie pokazuje, jak ważna jest sama obecność drugiej, nawet obcej osoby i wysłuchanie tej pierwszej bez zbędnego osądzania. Wszystko to sprawia, że czytając Rental-San można odczuć pewnego rodzaju ciepło i empatię za sprawą wdzięczności klientów, którym świadczona jest usługa. 

Sami bohaterowie zaprezentowani w tej książce nie zostali jakoś silnie uwydatnieni, miałam okazję ich poznać jedynie pobieżnie podczas świadczenia przez Rental Person usług. Aczkolwiek w przypadku niektórych wyróżnione zostały ich reakcje oraz prośby, co w pewien sposób oddawało ich naturę, niekiedy wręcz w entuzjastyczny i ciepły sposób.

Tak ciekawą konstrukcję klimatu Rental-San zawdzięcza pewnemu dość specyficznemu stylowi. Znając upodobanie Japończyków do prostoty i zwięzłości, w przypadku tej książki odniosłam wrażenie, że nawet język niejako wyłamał się spod tej tendencji. Rental – San został wprawdzie napisany stylem prostym, zwięzłym i stosunkowo lekkim, dzięki czemu z łatwością można wciągnąć się w lekturę, jednakże gdzieniegdzie widać przebłyski osobliwego humoru, a zarazem dobitnej szczerości. Autor od początku do końca pozostaje ujmująco szczery z czytelnikiem, być może to działalność jako Rental Person pozwoliła mu się tak uzewnętrznić. Niemniej jednak była to ciekawa odskocznia od stylu, jaki można często spotkać w książkach amerykańskich.

Reasumując, Rental- San to z pewnością powieść bardzo różna od tych, jakie miałam okazję do tej pory przeczytać, a która rzuciła nowe światło na pewną moralność determinującą społeczeństwo w Japonii. Idea Osoby do Wypożyczenia jest z pewnością pomysłem nowatorskim i ciekawym, toteż bardzo przyjemnie mi było zapoznawać się z jej realizacją i tak znacznym odzewem, jaki ta powieść wywołała.

Rental-San. The True Adventures of Japan's Do-Nothing Rental Person to pozycja, która niewątpliwie warta jest przeczytania i powinna spodobać się każdemu, kto jest zainteresowany japońską kulturą orazpragnie przybliżyć sobie realia tamtejszego świata. Osobiście sama jestem zafascynowana pięknem Japonii, jej różnorodnym folklorem i językiem, dlatego też z entuzjazmem mówię „tak” niniejszej powieści.

Moja ocena: 9/10.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Yumeka. :)

Czytaj dalej »

O kilku książkach, które ostatnio przeczytałam

13 lutego

O kilku książkach, które ostatnio przeczytałam

Dziś przychodzę z obiecanym i planowanym postem o kilku koreańskich, ale nie tylko, pozycjach, które na przełomie stycznia i lutego wpadły w moje literackie łapki. Po zakończonej sesji na Uczelni mam w końcu czas, aby na nowo zabrać się za moje ulubione zajecie, czyli pisanie o książkach. W dzisiejszym poście znajdzie się kilka różnorodnych pozycji, a pomimo faktu, że większość z nich stanowią dzieła koreańskich pisarzy, to jednak ich tematyka jest nieco odmienna. Przyznam, że okres styczeń-luty pod względem czytelniczym był wypełniony mozaiką motywów. Znajdzie się zarówno tematyka dość skrajnej postaci wegetarianizmu/weganizmu, refleksja o przemijalności i zmianach infrastruktury, historia o miłości do koreańskich tteokbokki, a także proza wspomnieniowa pewnego kompozytora. 

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

• O zmierzchu - Hwang Sok-Yong

O zmierzchu to moje pierwsze spotkanie z twórczością Hwang Sok-Yong, uznawanego za jednego z najbardziej kontrowersyjnych koreańskich pisarzy, którego dzieła są bogate w refleksję na temat podzielonej Korei. Powieść O zmierzchu znajdowała się w moich planach stosunkowo od niedawna, toteż uznałam, że okres międzysesyjny będzie świetną okazją do wzbogacenia swojej literackiej biblioteczki o dzieła koreańskie. Nie zawiodłam się, niniejsza książka skłoniła mnie do refleksji nie tylko jeśli chodzi o zanik terenów wiejskich i ogólną rozbudowę infrastruktury, ale przede wszystkim wrażenie wywarła na mnie tematyka egzystencji, którą Hwang porusza skrywając się za fasadami wznoszonych biurowców.

Park Min-u to starzejący się architekt, który może już mówić o sukcesie. Był bowiem jednym z nielicznych, którym udało się wyrwać z seulskich slumsów, nie wspominając o studiowaniu na prestiżowej uczelni i późniejszej pracy w jednej z najbardziej szanowanych firm odpowiedzialnych za transformację Korei. Pewnego dnia otrzymuje tajemniczego emaila, którego nadawcą okazuje się być jego młodzieńcza miłość. Tym sposobem przeszłość nakłada się na narrację powieści i toczy niemal równoległym torem. Min-u wspomina świat, który zniszczyła modernizacja i jego własne pragnienia sławy i sukcesu.

Zaskoczyła mnie niemal chirurgiczna precyzja, z jaką Hwang Sok-Yong splata ze sobą poszczególne wątki. Pod względem fabularnym powieść skupia się wokół postaci Min-u, który wspomina swoją przeszłość. Jednakże schemat, jaki wykorzystuje Hwang nie ogranicza się tylko i wyłącznie do tej jednej narracji. Równolegle bowiem swoją własną historię snuje Jeong U-hui, której losy stanowią zupełne przeciwieństwo Min-u. Tak skrzętnie poprowadzona narracja może na początku nieco dezorientować, gdyż nie do końca wiadomo, czyja historia gra pierwsze skrzypce. Później jednak zdecydowanie łatwiej jest wciągnąć się w fabułę, która choć nie posiada wartkiej akcji, jest za to bogata w refleksję o przemijalności i cenie należnej za brutalną modernizację Korei. W powieści nie brakuje bowiem rozbudowanych opisów, tak poszczególnych dzielnic koreańskiego państwa, jak również tradycji i norm, które na skutek modernizacji uległy przewartościowaniu. Momentami także bohaterowie zdają się jednie stanowić tło tej niezwykłej kontemplacji nad istotą przemijalności i ludzkiej egzystencji.

O zmierzchu to stosukowo świeża dla mnie pozycja, która rzuca nowe światło na kwestię modernizacji Korei, wprawdzie opinia autora pozostaje w tej kwestii mocno kontrowersyjna, niemniej uważam, że należy mu się podziw za odwagę do podejmowania tematyki tkwiącej poniekąd w sferze azjatyckiego "tabu". Z wielkim zaangażowaniem czytałam niemniejszą pozycję i na zakończenie mogę dodać, oby było takich więcej dzieł od Hwanga! Z pewnością chętnie sięgnę po inne dzieła tego pisarza, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja.

Moja ocena: 8/10. :)

• Wegetarianka - Han Kang

Wegetarianka znajdowała się na mojej liście książek do przeczytania już chyba od roku, a bodźcem do sięgnięcia po nią był wykład o literaturze azjatyckiej, w którym miałam przyjemność wziąć wówczas udział. Literatura jaką stworzyła Han Kang nieco mnie zaskoczyła, zarówno pod względem pewnej nieścisłości tytuły i tym samym sugerowanej treści, jak również skrajności, w jaką popada bohaterka i jej społecznego oraz rodzinnego wykluczenia. Wegetarianka okazała się dziełem delikatnie mówiąc nieco wstrząsającym i uderzającym niekiedy w oniryczno-erotyczne fantazmaty w niektórych rozdziałach. Po zakończonej lekturze miałam odczucie, że jest to dobra powieść, ale jednocześnie nie mogłam pozbyć się uczucia lekkiego niedosytu.

Jeden koszmar Yong-hye całkowicie zmącił spokój życia, zarówno niej samej, jak i jej najbliższych. Wyłaniającą się z kałuży krwi twarz, w której bohaterka doszukuje się własnych rysów, staje się dla niej impulsem do podjęcia niezwykle ryzykownej decyzji, co ostatecznie doprowadzi do rozłamu w jej rodzinie. Aby oczyścić swój umysł i pozbyć się uporczywych wizji, postanawia całkowicie zrezygnować z jedzenia mięsa, a w następnej kolejności jedzenia w ogóle. W Korei, gdzie mięso uznawane jest za niemal podstawowy składnik pożywienia, a wszelkie obyczaje są restrykcyjnie przestrzegane, działania Yong-hye traktowane są jako przejaw buntu i sprzeciwu wobec przyjętych konwenansów. Przeciwna jest także rodzina Koreanki, która zbulwersowana jej działaniami postanawia umieścić kobietę w szpitalu psychiatrycznym. Tam jednakże Yong-hye zdaje się doznawać czegoś, co można by nazwać dążeniem do niemal buddyjskiego wyzbycia się jakichkolwiek pragnień, poza pełnym zespoleniem z naturą.

Sam tytuł dzieła Han Kang w stosunku do treści i poruszanego problemu jest dość nieadekwatny, co początkowo nieco mnie zmyliło. Opisywany wegetarianizm jest bardziej weganizmem i to ukazanym w sposób drastycznie skrajny. Han Kang śmiało wkracza w tematykę nie tyle samej konwencji diety i odżywiania się, które bardziej wykorzystuje jako metaforę społecznego i rodzinnego wykluczenia kobiety wychodzącej poza koreańskie stereotypy. 

Autorka już od samego początku sprytnie generuje zamęt w głowie czytelnika rozpisując narrację na w większości męskie głosy, które postrzegają działania Yong-hye jako szalone i absurdalne. Podczas lektury bardzo mocno odczuwałam brak głosu samej odtrąconej bohaterki i niezmiernie irytował mnie fakt, iż poddawana jest tak surowej ocenie, a żadna z postaci nawet nie próbuje zrozumieć jej zachowania, ani też wejść w nią w dialog, przez co mocno współczułam Yong-hye. Wyglądało to trochę tak, jakby autorka chcąc pokazać czarno-białe postrzeganie Koreańczyków, zgubiła gdzieś po drodze empatię dla własnej bohaterki. Bardzo trudno jest nie współczuć Yong-hye. W świecie stworzonym przez Han Kang nie ma miejsca na uczucie, dominuje postawa czysto konserwatywna, gdzie to nie uczucia i emocje, ale zasady, hierarchia i tradycja utworzona przez grono męskie warunkuje sposób oraz styl bycia, a nawet postrzegania własnej tożsamości.

Tak, jak wspominałam na początku, obok rygorystycznego pola zasad, powieść trąci sferą oniryczną. Dzieje się tak nie tylko poprzez rozbudowane obrazy senne Yong-hyi, ale również poprzez erotyczne fantazje jednego z bohaterów, co dodatkowo wpływa na odbiór tej książki jako mrocznej i wypełnionej skrywaną żądzą oraz pasją ostatecznego wyzwolenia, jaką przejawia Yong-hye. W pewien sposób taki zabieg pozwala na silne ugruntowanie książki jako wyłamującej się ze stereotypów ze względu na swoja tematyką, ale zarazem sprawia, że książka momentami staje się trudna w odbiorze. Dlatego też niekiedy warto podczas lektury zrobić sobie krótką przerwę.

Jestem pod wrażeniem Wegetarianki, jak również odwagi, że autorka potrafiła stworzyć tak niebanalną powieść. To pozycja, którą jak najbardziej polecam, jest ona dobra dla tych, którzy chcą zobaczyć nieco inne oblicze Korei, a także dla tych, którzy nie boją się sięgać po kontrowersyjną tematykę. Po Chłopcach Jo Louisy May Alcott mam w planach Nadchodzi chłopiec także z dorobku Han Kang i jestem ciekawa, jak ona mi się spodoba w porównaniu do Wegetarianki.

Moja ocena: 7/10. :)

• Gertruda - Hermann Hesse

Na Gertrudę polowałam już od bardzo dawna, więc, gdy tylko zobaczyłam ją w uczelnianej bibliotece niezwłocznie ją wypożyczyłam. Hermann Hesse może nie należy do moich ulubionych pisarzy, jednakże jego książki mają w sobie pewien magnetyzm, który mnie ku nim przyciąga. Tak też było w przypadku Gertrudy i pod względem literackim był to bardzo dobry wybór. W tej powieści Hesse w zgrabny sposób zawarł niepokoje minionej epoki, twórcze nadzieje, głęboką namiętność i gdyby nie pewne epatowanie nastrojowością, określiłabym ją jako dzieło wybitne. Niemniej, nadal pozostaje naprawdę dobrym dzieckiem literackim Hesse'go.

Hesse pracował nad Gertrudą kilka lat, a w międzyczasie powstały aż trzy wersje, gdzie jedynie główna postać kobieca ewoluowała Choć postać kobiety jest dla tej książki kluczowa, na pierwszy plan wysuwają się postacie męskie: Gottfried Kuhn, muzyk i kompozytor oraz jego przyjaciel i śpiewak Henryk Mouth. Jednym, co ich łączy jest miłość do Gertrudy, zaś poza tym są od siebie kompletnie różni. Właściwa część fabuły skupia się jednak na postaci Kuhn'a, który na studiach uległ poważnemu wypadkowi i dopiero fascynacja i namiętność do Gertrudy stały się impulsem do kontynuowania drogi twórczej. 

W powieści Hesse'go na pierwszy plan wysuwa się dualizm postaw, jakie prezentują bohaterowie. Kuhn jest typem introwertycznym, za to upartym i odpowiedzialny, marzącym cicho o pięknej Gertrudzie. Inaczej Mouth, będący bawidamkiem i alkoholikiem. Choć łączy ich przyjaźń, dzieli ich kobieta, którą obaj kochają. Bardzo spodobało mi się to chwytliwe zagranie - żywotna postawa Moutha wprowadza do fabuły nieco więcej akcji, za to dyskrecja kompozytora równoważy akcję na względnie stałym poziomie. Muszę jednak przyznać owo ścieranie się postaw obydwu postaci nieco mnie irytowało, a szkoda bo na tym w pewnym sensie opiera się siła niniejszej książki. Gertruda, której imię jest zarazem tytułem książki jest katalizatorem dla obydwu muzyków, ich cichą i niemal niewidzialną siłą. Jest przy tym opisywana wyłącznie z tej "męskiej perspektywy", przez co niekiedy naprawdę zastanawiało mnie, jak myśli ona sama, gdy nie opowiadają jej głosy Kuhna i Moutha. Wszystko to sprawia, że w Gertudzie dochodzą do głosu dwie zupełnie sprzeczne siły, które nieustannie się spierają, dominuje więc jedynie biel lub czerń. Być może to Gertruda miałaby uosabiać szarość, stojąc niejako pomiędzy dwoma przyjaciółmi? 

Kolejnym kluczowym wątkiem dla dziecka minionej epoki Hesse'go jest kryzys twórczy artysty, któremu pisarz nadaje niemal większą rangę niż samej postaci Gertrudy i sporu przyjaciół. Sztuka dla Hesse'go i zarazem dla Kuhna jest wartością jednocześnie kruchą i ponadczasową, a jej piękno pozostanie nawet, gdy wszystko inne przeminie. Przyznam, że bardzo mnie ów aspekt w tej powieści intrygował. Szkoda tylko, że atmosfera książki utrzymana jest w dość ponurych barwach, przez co niekiedy czytanie tej książki szło mi dość opornie. Niemal stale obecny pesymizm, ponure rozważania egzystencjalne momentami bywały naprawdę nie do zniesienia, przez co w pewnych momentach musiałam odkładać książkę na półkę i poczytać coś znaczenie w pozytywniejszych tonach, co zresztą odpowiada mojej osobowości. Hesse lubujący się w egzystencjalnych motywach napędem akcji uczynił subtelną mozaikę uczuć do sztuki i kobiety, którą kochają obydwaj twórcy, co nadało książce nieco więcej jakiegoś innego kolorytu niż wspomniana biel i czerń.

Szczerze mówiąc, mam wobec Gertrudy dość mieszane uczucia, z jednej strony doceniam jej wartość, ponadczasowość i zgrabnie przedstawione dualistyczne, niekiedy niemal rażące poglądy dwóch przyjaciół. Z drugiej, powieść niekiedy wydawała mi się zbyt pesymistyczna, a przez to nużąca i spędziłam nad nią więcej czasu, niż sądziłam. Potrafię jednak docenić jej walory toteż myślę, że ocena w skali gwiazdek jako "dobra" byłaby najbardziej odpowiednia.

Moja ocena: 6/10.

• Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki - Baek Sehee

Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki autorstwa Baek Sehee to zdecydowanie jedna z najbardziej intrygujących pozycji, jakie miałam przyjemność przeczytać w lutym tego roku. Autorka już od pierwszych stron ujęła mnie swoim stylem, a tematyka problemów, z jakimi zmaga się bohaterka książki została w bardzo ciekawy sposób przedstawiona. Nie spodziewałam się, że ta powieść wciągnie mnie do tego stopnia, że przeczytam ją w jeden dzień (cóż, szefową bardzo to ucieszyło :)). Miałam bowiem przyjemność współpracować przy promocji tej książki w wydawnictwie, w którym pracuję, toteż odczuwam podwójną satysfakcję! 

Powieść jest w zasadzie autobiografią autorki i obejmuje zapiski z jej spotkań z terapeutą. Sehee zmaga się z niską samooceną, postrzeganiem świata poprzez skrajności odcieni bieli i czerni oraz nadmiernym samokrytycyzmem. Psychiatra, do którego uczęszcza doszukuje się podłoża jej problemów w dzieciństwie, w szczególności w zaburzonej relacji z matką oraz siostrami. Bohaterka nie ma zamiaru się poddawać, ale chce walczyć dla siebie o lepsze jutro i akceptację własnych słabości.

Przyznam, że zakochałam się w tej książce już od pierwszego zdania! Urzekła mnie nie tylko niebanalna tematyka psychologiczna, ale również prosty styl autorki, pozbawiony przesadnego epatowania negatywnymi uczuciami i nurzania się w nich. Autorka z prawdziwą pasją dąży do polubienia samej siebie, dlatego też opisuje swoje emocje i przeżycia wewnętrzne szczerze i bez zbędnej koloryzacji, co dodatkowo ułatwia wczucie się w lekturę. Książka jest zaskakująco krótka i gdy dobrnęłam do końca poczułam zawód, że ta historia tak szybko się zakończyła. Z niecierpliwością będę więc czekać na tom drugi!

Niska samoocena, popadanie w skrajności bieli i czerni, czy też nieumiejętność budowania zdrowych relacji to tylko niektóre kwestie, jakie podejmuje książka Baek Sehee. Spisane przez autorkę doświadczenia własnej terapii ukazują niełatwą, za to wytrwałą drogę podążania wgłąb siebie i naukę akceptacji własnych niedoskonałości.  Powieść jest zaskakująco szczera i pozbawiona nadmiernej koloryzacji względem opisów przeżyć wewnętrznych i towarzyszących im emocji. Fakt, że została ona napisana w formie dialogu między psychiatrą, a narratorem, który zresztą widnieje w książce jako "ja" sprawia, że łatwo jest identyfikować się z autorką i samemu dążyć do samopoznania. To absolutnie największy walor tej książki! A odwaga, aby  tak otwarcie mówić o własnych odczuciach i przy tym wspomniana przeze mnie aż dwukrotnie szczerość postaci Sehee jest doprawdy godna podziwu. To wszystko sprawia, że czytanie tej książki jest niesamowicie głębokim i bogatym wewnętrznie przeżyciem!

Pozycja zdecydowanie warta przeczytania, która wzrusza, niekiedy bawi, a z pewnością ujmuje i długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Ta książka z recenzowanych tutaj czterech pozycji jako jedyna zdobyła ode mnie aż 9 gwiazdek, co zresztą dość wymownie oddaje, jak bardzo mi się ona podobała. Mam olbrzymią nadzieję, że kolejny tom okaże się równie dobry, jeśli nie lepszy od swojej poprzedniczki!

Moja ocena: 10/10. :) 

Luty zdecydowanie upływa pod znakiem powieści zarówno w większości azjatyckich, jak również zdecydowanie dość kontrowersyjnych, co jednak bardzo mnie cieszy, gdyż wiąże się z możliwością poznania innych, często nietypowych punktów widzenia. W dzisiejszym wpisie można dostrzec sporą różnorodność w recenzowanych książkach pod względem podejmowanej tematyki: modernizacja i motyw egzystencji, wykluczenie społeczne i rodzinne, czarno-białe myślenie, droga do kariery oraz podróż w głąb siebie i droga to samoakceptacji. Pod względem czytelniczym jestem z siebie bardzo zadowolona, zwłaszcza biorąc pod uwagę tak różnorodną tematykę w poszczególnych dziełach literackich!

Czytaj dalej »