"Opiekunka marzeń" - Agnieszka Krawczyk

26 lipca

"Opiekunka marzeń" - Agnieszka Krawczyk

Opiekunka marzeń to pierwsza powieść autorstwa Agnieszki Krawczyk, jaką miałam okazję przeczytać. Zarazem jest to również początek najnowszej współpracy wydawniczej z Wydawnictwem Literackim! Mam nadzieję na wiele równie dobrych tytułów podczas tej współpracy, gdyż proza Krawczyk mnie zachwyciła! Wprawdzie miałam okazję przeczytać tą powieść już dość dawno, bo w listopadzie, to jednak bardzo ją doceniam. W międzyczasie wydarzyło się wiele rzeczy, stąd teraz po prostu nadrabiam określone pozycje i przeplatam je z najnowszymi recenzjami. Bardzo wyczekiwałam chwili, kiedy zacznę pisać o tej książce, stąd dzisiejszej recenzji wprost nie mogłam się doczekać! Powieść Krawczyk w pełni zasługuje na to uznanie - to historia, gdzie splatają się wszystkie uwielbiane przeze mnie wątki: trauma, przebaczenie, pragnienie zmiany, ciekawe, pełnowymiarowe postacie. To pozycja, która z pewnością pozostanie ze mną na dłużej!

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:  

  

Mika ma własną działalność i pracuje jako ogrodniczka. Zajmuje się bogatymi ogrodami rodziny Golińskich, szklarnią prawniczki Patrycji, a także czuwa nad roślinną dżunglą emerytowanej Leny. Oprócz codziennej walki z chwastami, Mika zajmuje się również sercami swoich klientów. Z dnia na dzień staje się powierniczką ich trosk, tajemnic, czułą obserwatorką i doradczynią, a niekiedy nawet i przyjaciółką. Jest przekonana, że praca w ogrodzie pozwoli jej ukoić własne zmartwienia i zagłuszyć ból przeszłości. Gdy na horyzoncie pojawia się Oskar, Mika wie, że przeszłość wróciła do niej ze zdwojoną siłą. Czy znajdzie schronienie w ramionach niedawno poznanego Mata?

- opis własny 

 

Nie mogłam się doczekać, aż sięgnę po powieść Krawczyk! Zrobiłam to już jako Pani Magister, tuż po mojej obronie. Niestety, na napisanie tej recenzji musiałam sporo poczekać, gdyż w międzyczasie wydarzyło się mnóstwo innych rzeczy. Bardzo się jednak cieszę, że nareszcie ten moment nastąpił i mogę wreszcie opublikować tą recenzję! A wierzcie mi, ta książka jest warta więcej niż tylko dwa zdania!

Mikę - główną bohaterkę poznajemy jako pracującą w wymarzonym zawodzie projektantkę ogrodów. Dziewczyna ma własną działalność i przyjmuje zlecenia. Pod płaszczykiem pracowitości i codziennym uśmiechem skrywa jednak traumę, o której przeszłość nie pozwala zapomnieć. Fabuła układa się w tej książce niezwykle przejrzyście i właściwie łatwo przewidzieć, kiedy dojdzie do momentu kulminacyjnego, a przeszłość Miki przestanie być tajemnicą. Agnieszka Krawczyk w misterny sposób utkała fabułę, gdzie obok przeszłości na jaw wychodzą różne inne kwestie dotyczące głównej bohaterki. Wszystko to dodaje tej historii głębi i sprawia, że jest ona autentyczna. A przez to jeszcze bardziej można zżyć się z bohaterami książki, zwłaszcza z Miką.

Historia nie jest wprawdzie zawiła i jeden główny wątek jest właściwie wytyczony, to jednak podczas lektury pojawia się napięcie. Przeszłość Miki ciągnie się za nią i nie odpuszcza,  niespodziewane sytuacje i osoby, jakie pojawiają się na jej drodze sprawiają, że niekiedy już tylko czekamy na moment "wybuchu" i poznania całej prawdy, a przy okazji rozwoju kilku innych ciekawych wątków. Pytanie, czy szczęśliwe zakończenie tej historii jest możliwe, towarzyszy stale podczas lektury i gdy w końcu pojawia się odpowiedź na to, co właściwie się wydarzyło, jest to swoiste katharsis. Wszystko to sprawia, że akcja tej książki jest dosyć szybka i naprawdę trudno się od niej oderwać.

Na klimat tej książki składa się przede wszystkim atmosfera, jaka od pierwszych stron warunkuje sposób lektury. Mika z jej przeszłością i majaczące na horyzoncie sylwetki dwóch mężczyzn - burzliwego Oskara i opokę-Mata oraz emocje, jakie w sobie niosą tworzą naprawdę niezwykłą mieszankę. Podczas lektury miałam nieodparte wrażenie, że ten pozorny spokój, który Mika czuje lada chwila opadnie, ujawniając prawdziwe emocje kobiety i jej strach. Paradoksalnie, im dalej brnęłam przez akcję powieści, tym atmosfera ulegała coraz to większemu rozluźnieniu, w miarę jak główna bohaterka stawiała czoło własnej przeszłości. Muszę przyznać, że bardzo mnie to zaskoczyło, w tym pozytywnym sensie, że właśnie takiej książki potrzebowałam i jestem za to ogromnie wdzięczna! Dzięki niej mogłam też zmierzyć się z własnymi emocjami, co z pewnością jest ogromnym atutem tej książki!

Bohaterowie to kolejny atut Opiekunki marzeń. Krawczyk wykreowała kilka głównych postaci, spośród których jednak to Mika gra pierwsze skrzypce. Na uwagę zasługują także dwaj męscy bohaterowie, którzy pojawiają się w książce - Oskar, którego pojawienie się zwiastuje kłopoty i poszukujący prawdy Mat. Wszystkie te postacie są realistyczne i nie jednowymiarowe. Każde z nich ma swój bagaż doświadczeń i, co bardzo trzeba u Krawczyk docenić, każdy z niech stara się jakoś ułożyć sobie życie. Autorka bardzo dosadnie to przedstawiła, eksponując przy okazji, że n bohatera literackiego nie składają się wyłącznie powierzchowne opisy, ale i cała głębia nadana mu przez Autora i Czytelnika, który budzi daną postać do życia.

Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie także styl pisarki. Krawczyk wybrała prosty, aczkolwiek niepozbawiony subtelności - w postaci symboli, sposób na opisanie historii swoich bohaterów. Choć jest to powieść osadzona w realiach prawdziwego życia, to jednak nie sposób nie zwrócić uwagi na istny przesyt symboliki. Czerpanie z cykli życiowych kwiatów, czy wplatanie znaczenia danego kwiatu nie tylko ubogaca powieść o ciekawostki i przepięknie wykonane grafiki, ale niesie ze sobą także przesłanie symboliczne. Nawet po najciemniejszym dniu wstanie nowy dzień i nowy początek. Ta książka uczy właśnie takiego podejścia do życia.

Podsumowując, Opiekunka marzeń to książka wyjątkowa pod wieloma względami. Mnie najbardziej urzekła sama jej postać, konieczność zmierzenia się z wcale nie łatwą przeszłością, po czym jednak czekała na nią nagroda w postaci poczucia wolności. Krawczyk potrafi czule, a zarazem w bardzo bezpośredni sposób dać człowiekowi do zrozumienia, kiedy powinien powiedzieć "Stop", zmierzyć się z własną przeszłością i pozwolić jej odejść, bo tuż za rogiem czeka coś o wiele lepszego. Sztuka odpuszczania i życia pełną piersią to cenna lekcja, jaką dała mi autorka tej książki. Jestem przekonana, że na długo pozostanie ona w moim sercu!

 

Opiekunka marzeń to pozycja idealna na każdą porę roku. To powieść, której warto dać się porwać i oczarować, gdyż zostanie w sercu na dłużej. Zdecydowanie jedna z lepszych książek 2024 roku! Komu mogłaby się spodobać? Na pewno tym, którzy szukają bohaterki po przejściach, zmagającej się z własnymi traumami i celebrującej piękno natury. Mika to postać, w której każda z nas zobaczy jakąś cząstkę siebie. Przepiękny styl Krawczyk pozwoli zatonąć w lekturze. Powieść doskonała na prezent imieniny, na dzień kobiet, ale i na każdą okazję! Pozwólcie oczarować się magii ogrodów! :)

Moja ocena: 9/10. :) 

 

Czytaj dalej »

Seria: "Pensjonat Bluebell" - Denise Hunter

07 października

Seria: "Pensjonat Bluebell" - Denise Hunter

Swoją przyjemność z prozą Denise Hunter rozpoczęłam spontanicznie i entuzjastycznie. Miałam przeczucie, że właśnie odkryłam nową autorkę, której twórczość mocno przypadnie mi do gustu i nie myliłam się. Seria Pensjonat Bluebell wciągnęła mnie tak mocno, że już po lekturze tomu pierwszego, Jezioro tajemnic, od razu sięgnęłam po kolejną część. Można więc śmiało powiedzieć, że przeczytałam całą trylogię za jednym zamachem, a nawet po tym dręczyło mnie jakieś poczucie niedosytu. Na nieocenionym portalu książkowym LubimyCzytać przewertowawszy twórczość autorki, szybko doszłam do wniosku, iż koniecznie muszę przeczytać pozostałe jej książki. Tak jak przewidywałam, proza Hunter zajęła w moim sercu bardzo szczególne miejsce.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Cykl Pensjonat Bluebell opowiada historię trojga rodzeństwa Bennettów, którzy po śmierci rodziców postanawiają spełnić ich marzenie, otwierając rodzinny pensjonat. Niespodziewana utrata rodziców to poważny cios, zwłaszcza dla najmłodszej z rodzeństwa, Grace, która dopiero, co rozpoczęła kolejny rok szkoły średniej. Molly zbliża się do ukończenia wymarzonych studiów z hotelarstwa, zaś Levi zajmuje wysokie stanowisko w firmie budowlanej w Los Angeles, daleko od rodzinnej Karoliny Północnej. Gdy pada pomysł wspólnego prowadzenia interesu, starsza dwójka rodzeństwa postanawia przystać na propozycję najmłodszej siostry, by ta mogła dokończyć naukę w rodzinnej miejscowości. Plany Levi'ego i Molly ulegają zmianom, ale dzięki temu cała trójka Bennettów ma szansę na zabliźnienie ran z przeszłości oraz otwarcia się na nowe marzenia i ekscytujące możliwości.

- opis własny

Od momentu przewrócenia ostatniej strony recenzowanej tutaj serii, potrzebowałam chwili, aby poukładać sobie wszystkie uczucia, jakie towarzyszyły mi podczas lektury. Nie chodzi tutaj o poczucie jakiejkolwiek trudności, ile o siłę i miłość, jakie przebijają się z tej książki. W zasadzie nie byłoby to przesadą, gdybym napisała o pewnym otulającym i do pewnego stopnia wręcz uwalniającym wpływie tej lektury. Pióro Denise Hunter zdecydowanie ma w sobie ogromną moc, a jej książki sprawiają radość, otulają serce niczym ciepły koc i na długo nie pozwalają o sobie zapomnieć.

W skład serii Penjonat Bluebell wchodzą trzy kolejne tomy: Jezioro tajemnic, Kropla błękitu oraz Jesienne niebo, a każdy tom koncentruje się osobno na danej postaci z rodzeństwa Bennettów: Molly, Levi'm i Grace. Bardzo szybko spodobał mi się pomysł właśnie na taki podział, gdyż dzięki temu miałam okazję skoncentrować się wyłącznie na danym bohaterze tomu i z większym zainteresowaniem śledzić jego losy. Hunter potrafi zaciekawić Czytelnika już od pierwszych stron, sprawiając, że z ogromnym zapałem wciągałam się w każdy tom tej serii. To jedna z cech pisarstwa tej autorki: zaskakująca łatwość i lekkość wprowadzenia odbiorcy do wykreowanego przezeń literackiego świata. Losy bohaterów Pensjonatu Bluebell toczą się w malowniczej Karolnie Północnej zmagając się z próbami odnalezienia własnej tożsamości, a niekiedy i samowybaczenia. Trauma i rozpaczliwe poszukiwanie odpowiedzi to motyw, który spaja rodzeństwo Bennettów, a postacie, które autorka stawia na ich drodze mają za zadanie im pomóc. Podążanie za Molly, Levim czy Grace jest jednakże w gruncie rzeczy także podróżą Czytelnika do własnego wnętrza i zaproszeniem autorki do podjęcia próby zmierzenia się  z potrzebą zaakceptowania własnych niedoskonałości. Bardzo spodobało mi się, że autorka niejednokrotnie w sposób mniej lub bardziej bezpośredni odwołuje się do tradycji chrześcijańskich i na tej kanwie zachęca do budowania solidnych fundamentów poczucia własnej wartości.

Sięgając po trylogię Pensjonat Bluebell warto mieć na uwadze fakt, iż jest to literatura piękna i raczej nie należy się spodziewać nagłych zwrotów akcji. Nie oznacza to jednak, że wydarzenia wloką się w nudnym i jednostajnym tempie. Przeciwnie, w każdym z tych tomów tak naprawdę dzieje się bardzo dużo, ale jak to w obrębie wspomnianego gatunku w spokojnym tonie. Mocno osadzona tutaj obyczajowa nuta zachęca do podążania za bohaterami w sferze codziennych zmagań i dylematów. Hunter zadbała jednak o wielowątkowość swojej serii, każdy tom nadbudowując pewnymi osobistymi dramatami każdego bohatera, ale zrobiła to w sposób wyważony. Oddanie każdemu z rodzeństwa Bennettów osobnej historii pozwoliło na to, aby każdy z nich miał swoje pięć minut i aby Czytelnik nie postrzegał pozostałych bohaterów wyłącznie jako papierowe postacie. Ów aspekt uczłowieczający bohaterów udał się autorce wprost genialnie, dlatego też bardzo łatwo jest wczuć się w daną postać.

Klimat tej serii to niewątpliwie kolejny walor, jaki Denise Hunter nadała niniejszej trylogii. Urokliwy pensjonat Bluebell skryty w górach Karoliny Północnej w pełni oddaje atmosferę sielankowości i małomiasteczkowej życzliwości mieszkańców. Niejednokrotnie odnosiłam wrażenie, iż umiejscawiając akcję w stosunkowo mało znanej miejscowości, jeszcze niezmąconej nowoczesnością, obfitej w bujną leśną naturę, Hunter stworzyła swoją własną idyllę. I szczerze, Bluebell właśnie takie jest, swojskie, przyjazne i wypełnione aż po brzegi ciepłem. Podczas lektury nie obejdzie się bez chęci upieczenia własnych muffinek, które w każdym tomie odgrywają rolę śniadaniowego przysmaku do porannej kawy. Po lekturze serii, bardzo chciałam się wybrać do miejsca podobnego Bluebell. Poprzez wykreowanie właśnie takiego delikatnego klimatu, autorka zapewniła mi ucieczkę od wielkomiejskiego gwaru i pozwoliła na chwilę wytchnienia.

Czytając serię Pensjonat Bluebell nie sposób nie docenić pełnej delikatności i swoistego czaru prozy Denise Hunter. Choć jej styl jest stosunkowo prosty, nie brakuje w nim humoru i ciepła, co tylko udowadnia, jak wiele wrażliwości autorka włożyła w pisanie trylogii. Lektura każdego z poszczególnych tomów gwarantuje zatem przyjemnie spędzony czas z dobrą książką w dłoni. Lekkość i urzekająca prostota języka Hunter sprawia, że jej książki czyta się właściwie jednym tchem, a po zakończeniu jednego tomu ma się niepohamowaną ochotę na więcej!

Bohaterowie to zdecydowanie największy atut tej serii, nie tylko z tego względu, że autorka na każdą z postaci poświęca odrębny tom, ale również dlatego, iż potrafi w zadziwiająco autentyczny sposób przedstawić swoje postacie. Nie są oni pozbawieni wad, dlatego też tak łatwo jest się z nimi utożsamiać. Hunter postawiła na różnorodność kreując zupełnie trzy różne postacie rodzeństwa Bennettów i w zasadzie to pozwoliło mi mniej lub bardziej polubić danego bohatera/rkę, aczkolwiek w każdym z nich odnalazłam cząstkę siebie. Pokochałam Molly za jej miłość do książek, entuzjazm i szczerą, optymistyczną osobowość, Grace za jej intuicję, a Levi'ego za troskę o młodsze siostry. Wielowymiarowa kreacja bohaterów w wykonaniu Hunter urzeka, a zaintrygowanie losami poszczególnych postaci zachęca do sięgania po kolejne tomy.

Podsumowując, Denise Hunter to moje kolejne "małe wielkie" literackie odkrycie 2023 roku i zdecydowanie zajmie ona jedno z ważniejszych miejsc nie tylko na mojej biblioteczce, ale i w sercu. Chyba już dawno żadna książka nie poruszyła mnie aż w takim (pozytywnym, oczywiście) stopniu, jak zrobiła to Hunter. Jestem przekonana, że w ciągu nadchodzących miesięcy ponownie pobuszuję po jej literackim repertuarze, gdyż jestem świadoma, że na miłe słowo w jej książkach zawsze mogę liczyć, a co więcej, opisana przez nią historia mnie nie zawiedzie!

Trylogia Pensjonat Bluebell to czarująca i pełna ciepła historia, poruszająca bardzo wiele wątków, między innymi traumę, samoakceptację, zaufania, jak również czerpiąca z motywów chrześcijańskich. Po niniejszą serię powinien sięgnąć każdy dojrzały Czytelnik, którego nurtują wspomniane kwestie. Choć Hunter z właściwą sobie lekkością błądzi po umysłach serc bohaterów, potrzeba odwagi by naprawdę wczytać się w tą serię i dostrzec dobro tam, gdzie początkowo wydaje się nam, że go nie ma. Historia pełna uroku i nadziei, idealna na chłodne jesienne wieczory z kubkiem parującego napoju. Polecam serdecznie!

Moja ocena: 10/10 :)

Czytaj dalej »

"Fale i echa" - Agata Czykierda-Grabowska

13 września

"Fale i echa" - Agata Czykierda-Grabowska

Szczerze mówiąc, już od dłuższego czasu planowałam przeczytać coś z literackiego dorobku Agaty Czykierdy-Grabowskiej. Mój wybór padł na Fale i echa i jak dość szybko mogłam się przekonać, był strzałem w dziesiątkę! Sama autorka określa tą powieść mianem najdojrzalszej z całego zbioru dzieł swojego autorstwa. Muszę się z tym zgodzić, gdyż powieść jest zaskakująco dopracowana i doszlifowana pod każdym względem. Spodobała mi się ona do tego stopnia, iż gdyby w najbliższej przyszłości powstała kontynuacja tej książki, bez wahania bym po nią sięgnęła. Na razie jednak zadowolę się poznawaniem innych pozycji autorstwa Czykierdy-Grabowskiej z nadzieją, że zafascynują mnie one w równym stopniu co Fale i echa.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Nina to dwudziestojednoletnia studentka pedagogiki wczesnoszkolnej, która zmaga się z olbrzymią traumą i nieopuszczającym jej lękiem. Każdej nocy budzi się z przekonaniem, że umiera. Co sobotnie wyjścia do warszawskiego klubu studenckiego są dla niej lekarstwem, gdy tańczy, zapomina o całym świecie. To właśnie wtedy spotyka Filipa, którego życie i wszystko, co z nim związane owiane jest tajemnicą. Nina jednak czuje, że dzięki niemu być może będzie w stanie przeciwstawić się własnym lękom z przeszłości.

W sierpniu miałam wiele okazji, by zgłębić literacką twórczość polskich pisarzy i przyznaję, że każda z nich mnie urzekła i wywołała uśmiech na mojej twarzy. Fale i echa nie są może powieścią jakoś zaskakująco wybitną, jednakże autorce zdecydowanie należy oddać umiejętność budowania napięcia i uwieczniania emocji głównych bohaterów. Ta powieść jest do tego stopnia nimi nasycona, iż nie ukrywam, że poruszyły mnie pasja i wrażliwość, które wypływają z tej książki. To właśnie sprawia, że jest to dzieło na swój sposób wyjątkowe, takie, które potrafi mocno poruszyć Czytelnika. Jeśli Fale i echa tak bardzo mnie zauroczyły, to o ile bardziej spodobają mi się inne dzieła tej autorki - o tym muszę się dopiero przekonać.

Fale i echa to książka, w którą stosunkowo łatwo się wczuć. Historie Niny i Filipa, które autorka odsłania przed Czytelnikiem stopniowo są na tyle realistyczne, że większość z poszczególnych epizodów odbiorca mógłby z powodzeniem przypisać sobie. W ich życiu nie brakuje blasku i cieni, ale to właśnie autentyczność i niekiedy pewien dramatyzm poszczególnych sytuacji sprawiają, że naprawdę nie potrzeba zbyt wiele czasu, aby wciągnąć się fabułę książki. Dodatkowo tajemniczy początek powieści skłania do odwracania jej kolejnych stron, a z każdym kolejnym rozdziałem ma się ochotę na więcej.

W miarę rozwoju fabuły akcja stopniowo nabiera tempa, a historia Niny i tajemnice Filipa stają się coraz bardziej zawikłane. Nic więc dziwnego, że bywały takie momenty, kiedy czytałam naprawdę sporo jednego dnia, by dowiedzieć się, jak dany szczegół zostanie przez bohaterów rozwiązany i w jaki sposób przybliży mnie to do sedna historii i traumy Niny. Fale i echa to powieść, która niezwykle szybko wciąga Czytelnika i to do tego stopnia, że od lektury trudno jest się oderwać, a bohaterom z każdym rozdziałem kibicuje się coraz bardziej,

Agata Czykierda-Grabowska doskonale umie zaciekawić Czytelnika, już od pierwszych stron tworzy dość tajemniczą atmosferę, tak, że rozdziały są wręcz przesycone określonymi emocjami, od tych jasnych i ciepłych, po szare tonacje. Od swoistego uczucia niepokoju, jakie dominuje na pierwszych kilku stron, stopniowo wyłaniają się obrazy sytuacji Niny i Filipa oraz trudności z jakimi obydwoje muszą się mierzyć. Autorka nie wrzuca Czytelnika na głęboką wodę, ale powoli i konsekwentnie krok po kroku odsłania historię bohaterów. A zmierzenie się z nią pozwala im rosnąć w siłę. Wszystko to sprawiało, że czytając Fale i echa nie mogłam powstrzymać wzruszenia, ta powieść jest niezwykle ciepła i niezwykle dojrzała. Mogę mieć tylko nadzieję, że kolejne książki Grabowskiej okażą się równie porywające!

Fale i echa to powieść, która bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie pod względem językowym. Autorka posiada stosunkowo lekkie pióro, które pozwoliło jej stworzyć tak fascynującą historię. Grabowska nie boi się poruszać tematów kontrowersyjnych i trudnych, a wplatając je w fabułę książki potrafi idealnie oddać ich poszczególne detale. Dzięki temu historia Niny i Filipa nie tylko chwyta za serce Czytelnika i porusza jego wrażliwość, ale również ułatwia spojrzenie na pewne tematy tabu, między innymi samobójstwo, a tym samym dodaje książce autentyczności. Dzieło Agaty Czykierdy-Grabowskiej to książka, którą rządzą przede wszystkim emocje i bez ich ekspresji książka z pewnością nie byłaby już taka wyjątkowa.

Polska pisarka wykreowała swoich bohaterów z rozmysłem, dbając przy tym o detale ich osobowości. Dzięki temu Nina i Filip oraz nawet postacie drugoplanowe nie wydają się czysto papierowi, ale autentyczni i wyraziści. Urzekła mnie wrażliwość autorki, którą zresztą silnie eksponują poszczególni bohaterowie. Ich dogłębnie zarysowane charaktery podyktowane przez odmienne wydarzenia życiowe są niezwykle spójne i sprawiają, że postaciom naprawdę chce się kibicować.

Podsumowując, Fale i echa to powieść, którą należy przede wszystkim czytać sercem, gdyż momentami potrafi naprawdę głęboko poruszyć serce swojego Czytelnika. Przyznaję, że będzie mi brakowało historii Niny i Filipa, dlatego też tym chętniej w najbliższej przyszłości zapoznam się z innymi dziełami Agaty Czykierdy-Grabowskiej.

Powieść polskiej pisarki to dzieło, które do pewnego stopnia tchnie świeżością, zwłaszcza w środowisku polskiej literatury New Adult. Jest to pozycja dedykowana przede wszystkim studentkom i to właśnie nim powinna najbardziej przypaść do gustu. Fale i echa doskonale sprawdzą się również jako powieść idealna na letnie bądź jesienne weekendowe wieczory jako lekka powieść, której zadaniem jest umilić Czytelnikowi mijający czas. Choć nie jest to powieść, którą określiłabym mianem arcydzieła, to jednak uważam, że zdecydowanie warto poświecić jej uwagę. Polecam serdecznie!

Moja ocena: 8/10 :)

Czytaj dalej »

"Życie po tobie" (trylogia) - Klaudia Bianek

05 lipca

"Życie po tobie" (trylogia) - Klaudia Bianek

 Z twórczością Klaudii Bianek zetknęłam się już parokrotnie i każde obcowanie z literaturą jej autorstwa wspominam bardzo dobrze. Toteż, nie zdziwiło mnie wcale, że pierwszy tom trylogii Życie po Tobie pochłonęłam niebywale szybko i niemal od razu miałam ochotę przeczytać kolejną część. Tym sposobem, zanim się obejrzałam miałam za sobą już całą trylogię, której lektura znakomicie umiliła mi czas przed Obroną (drodzy Czytelnicy, muszę się pochwalić - Obroniłam się i za niedługo rozpoczynam II stopień moich studiów, na module magisterskim! Już nie mogę się doczekać!!!) Wspomniana trylogia pozwoliła mi się odstresować i Obronić się bardzo pozytywnie, i to z pracą napisaną na 5! Dzięki niej, jeszcze mocniej zżyłam się ze stylem Bianek i mam w planach na tegoroczne wakacje zapoznać się także z innymi jej książkami (np. Przy naszej piosence oraz Niebo nad jej głową).

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Eliza to młoda matka dwójki dzieci, której mąż zginął w wypadku samochodowym. Pogrążona w rozpaczy kobieta nie przypomina już dawnej siebie, wesołej i pewnej siebie osoby. Strata ukochanego Artura położyła się cieniem na jej postrzeganiu własnego "Ja", sprawiając, że Eliza postanowiła wrócić wraz z dziećmi do rodzinnego Lilecka i bez reszty poświęcić się wychowaniu Emilki i Jasia. Przestała wierzyć, że kiedykolwiek może na nowo pokochać. Po trzech latach żałoby do wsi przyjeżdża młody weterynarz, którym interesuje się Milena, siostra Elizy, jednak on zwraca uwagę tylko na wdowę Bielecką. 

- opis własny

Przyznam szczerze, że mocno zaskoczyło mnie to, jak bardzo spodobał mi się pierwszy tom. Początkowo nie miałam w planach czytać całej trylogii, a przynajmniej nie od razu. Jednak prostota Życia po Tobie, zawarte w niej emocje i przede wszystkim cudowni, absolutnie niebanalni bohaterowie sprawili, iż zwyczajnie nie mogłam poprzestać na pierwszym tomie, a wręcz musiałam od razu skusić się na całość serii. To był strzał w dziesiątkę! Klaudia Bianek stworzyła trzy powieści osadzone w wiejskim klimacie, które urzekły mnie swoją prostą konstrukcją, a zarazem mocno poruszyły emocjonalnie. Życia po Tobie nie sposób czytać pojedynczo, najlepiej jest zapoznać się z całością! Zdecydowanie nie jest to trylogia wysokich lotów, jednak jest na tyle wartościowa i bogata w emocje, że naprawdę warto dać jej tą szansę!

Pod względem fabularnym całość została dobrze skomponowana, a wydarzenia sprawnie ze sobą powiązane. Choć zakończenie okazało się doskonałym zwieńczeniem całości, odczuwałam lekki niedosyt, bardzo chciałabym, aby powstał kolejny tom opisujący losy Elizy Bieleckiej. Zdaję sobie jednak sprawę, że z racji zamknięcia głównego motywu serii, jakim jest żałoba, takie zakończenie wydaje się być w pełni zasadne, ale proza Bianek ma to do siebie, że jej bohaterowie pozostają z Czytelnikiem na długo po odłożeniu książki, co zmusza do wyobrażania sobie ich dalszych losów. Główny motyw jakim jest żałoba oraz przeprowadzenie Czytelnika przez wszystkie jej etapy stanowi oś konstrukcyjną całej serii. Warto zaznaczyć, że Autorka niezwykle dogłębnie ukazała w dość drastyczny sposób czym jest żałoba, jakie stany emocjonalne jej towarzyszą, a także opisała jej dokładny przebieg. Przypadek Elizy, kobiety, która straciła męża przedstawiony został w sposób niezwykle emocjonalny, dzięki czemu możliwa była bardzo dogłębna eksploracja poszczególnych emocji, jakie towarzyszyły bohaterce. Taki sposób pisania wymaga od Czytelnika ogromnej dozy empatii i cierpliwości względem głównej bohaterki, która pomimo sporego upływu czasu nie potrafi pogodzić się ze stratą swojej drugiej połówki. Motyw nadziei został wpleciony niezwykle subtelnie i delikatnie, pozwalając na rozkoszowanie się stopniowo zachodzącymi zmianami w klimacie książki.

Tak, jak wspominałam, lektura tej trylogii wymaga zaopatrzenia się w cierpliwość, gdyż pewne wątki ciągną się przez dość sporą liczbę stron. Z tego powodu, akcja trylogii jest stosunkowo spokojna, a Czytelnik może z uwagą wypatrywać małych symptomów zmian w zachowaniu głównej bohaterki. Choć niektórym tak powolny rozwój akcji i poszczególnych wątków może wydawać się nużący, nie przeszkadza to w rozkoszowaniu się lekturą. Co więcej, te drobne pozytywne momenty motywują odbiorcę do kibicowania Elizie w jej stawianiu samodzielnych kroków i zmierzenia się z nową rzeczywistością, co zdecydowanie nie przychodzi jej łatwo.

Klimat trylogii Życie po Tobie uwarunkowany jest w całości motywem przewodnim - żałobą. Główna bohaterka serii jest jednocześnie jej narratorką, co sprawia, że Czytelnik ma głęboki wgląd w jej uczucia i emocje. Choć początkowo widmo żałoby towarzyszy odbiorcom nieustannie, Autorka zadbała o to, by zaprezentować Elizę, wychodzącą "z mroków" i patrzącą nieco bardziej realistycznym okiem, która uczy się na nowo odnajdywać radość z małych rzeczy. Ta zmiana klimatu wypełnionego emocjami żalu, rozpaczy stopniowo się rozwiewa. Klaudii Bianek udało się napisać aż trzy powieści wypełnione bogato opisanymi emocjami, a także z niezwykłą dbałością i precyzją zaprezentować delikatne zmiany, jakie zachodzą. Przez to, pisarce udało się niezwykle wnikliwie przedstawić proces przechodzenia żałoby, a nawet uchwyciła te najdrobniejsze detale świadczące o zmianach. To wszystko nadaje całej serii nieco bardziej wysublimowanego charakteru.

Wspomniałam na początku, że urzekła mnie prostota tej serii. Język, jakim Bianek operuje nie pretenduje do miana jakiegoś wybitnego i kunsztownego stylu. Jej opisy - czy to przestrzeni, czy opisy stanów wewnętrznych postaci - skonstruowane zostały lekkim stylem, który skądinąd znakomicie pasuje. Nie brakuje za to pejzaży emocjonalnych i to dosyć skrupulatnie przedstawionych. Domeną Bianek jest tworzenie emocjami, a co więcej umie ona to doskonale przedstawić w swoich książkach, a już w przypadku tej serii, wyszło jej to niemal fenomenalnie.

Bohaterowie Życia po Tobie to przede wszystkim postacie autentyczne, niepozbawione swoich "gorszych dni" czy ludzkich przywar, co pozwala Czytelnikowi identyfikować się z poszczególnymi postaciami. Z racji, że to Eliza jest główną narratorką, to właśnie ją odbiorca może poznać w największym stopniu. Trudno mi jest ustosunkować się do niej całkowicie jednoznacznie, gdyż z jednej strony nie potrafiłam przestać jej kibicować, a z drugiej niesłychanie irytowała mnie jej tendencja do osądzania wszystkiego i wszystkich wokół niej. Z kolei pozostałe postacie, takie jak Emilia, Jaś, Milena czy Filip otrzymały ode mnie jedno wielkie tak - zwyczajnie nie potrafiłam kogokolwiek z nich nie polubić!

Podsumowując, Życie po Tobie to seria jak najbardziej życiowa, pełna realizmu poprze opisywane w niej sytuacje. Sięgając po nią, należy nastawić się, że nie będzie to powieść od samego początku łatwa i pozytywna, przeciwnie poruszane w niej kwestie wymagają przez Czytelnika bezpośredniego emocjonalnego zaangażowania, gdyż  naprawdę nie sposób jest nie współczuć Elizie. Prosty styl i lekkie pióro pisarki pozwalają jednak w nieco przystępniejszy sposób podejść do lektury. Ze swojej strony nie mogę się doczekać, aż sięgnę po inne dzieło literackie, spod pióra Bianek!

Trylogia Życie po Tobie okaże się doskonałym wyborem dla tych, którzy pragną przeczytać książki w nieco innym klimacie niż Young Adult. Jeśli poszukujecie książki, która emocjonalnie porusza, wzrusza i daje nadzieję, to niniejsza seria zdecydowanie wywoła w Was takie emocje. A ja ze swojej strony mogę już tylko bardzo serdecznie Wam ją polecić!

Moja ocena: 9/10:)

Czytaj dalej »

"Dziewczyna ze szkła" - Laura Anderson Kurk

01 lipca

"Dziewczyna ze szkła" - Laura Anderson Kurk

Na Dziewczynę ze szkła miałam olbrzymią chęć już od jakiegoś czasu. Dlatego gdy tylko nadarzyła się ku temu okazja chwili wolnego, ale też w ramach przygotowań do nadchodzącej wielkimi krokami Obrony, nie wahałam się ani chwili. Od samego początku miałam dość wysokie oczekiwania względem tej pozycji i jak w większości przypadków, moja intuicja mnie nie zawiodła! Pokochałam świat wykreowany przez Anderson Kurk i jego bohaterów już od pierwszej strony! Zdecydowanie, oczekiwanie na odpowiedni moment, aby sięgnąć po tą pozycję, zaostrzyło mój czytelniczy głód.

NALEŻY CZYTAĆ PRZY PIOSENCE:

Meg Kavanagh od dziecka przejawiała niespotykaną wrażliwość na otaczający świat, a jej niezwykła czułość na każde słowo krytyki, sprawiła, iż jej brat nadał jej przydomek „dziewczyny ze szkła”. Strata Wyatta była dla całej rodziny olbrzymim ciosem. Do tego stopnia, iż familia Kavanagh zdecydowała o wyjeździe z rodzinnego miasta Pittsburgha. W nowym miejscu, Meg ma szansę nauczyć się żyć ze swoją stratą, a wrażliwość przekuć w siłę. Jednak, aby to zrobić musi wystawić swoje złamane serce na próbę i na nowo nauczyć się ufać ludziom – opis własny.

Dziewczyna ze szkła przyciągnęła mnie przede wszystkim niebagatelnym tematem, a z racji zarysu tematycznego mojej pracy licencjackiej o traumie, wszelkie motywy cierpienia, żałoby, były przeze mnie pożądane. Po drugie, niezmiernie zaintrygowało mnie wyznanie autorki, które znalazło się po stronie okładkowej, napisała tam, iż pociągają ją postacie balansujące na granicy histerii. Mając w pamięci lekturę Byłam Eileen Ottessy Moshfegh i pamiętając Szklany klosz Sylvii Plath, uznałam, że wykorzystanie pokrewnego motywu w literaturze młodzieżowej też może wywołać ciekawy efekt. Tak też się stało i w rezultacie trylogia o Meg Kavanagh stała się dla mnie perełką, którą muszę przeczytać!

Pod względem fabularnym widać, że autorka włożyła jak najwięcej wysiłku w to, by na pierwszym planie znalazł się motyw żałoby i traumy oraz jej konsekwencje. Głęboka wrażliwość Meg sprawia, że jest ona jedną z tych osób, które w bardzo gwałtowny sposób reagują na wieść o doznanej stracie. Dodatkowo, bardzo klarownie ujęty został proces przepracowywania żałoby, a przy tym Laura Anderson Kurk nie skupiła się wyłącznie na ujęciu jednostkowym straty w osobie Meg, ale potraktowała ją perspektywicznie – nie umniejszając przy tym wcale rodziców dziewczyny. Strata stanowiąca oś fabularną tej książki potraktowana została wieloaspektowo, a pisarka postarała się o ukazanie naprawdę bardzo dobrego studium o żałobie i ujęła ją dwutorowo (z punktu widzenia siostry, która straciła brata oraz z punktu widzenia obydwojga rodziców). Każda z tych postaci przyjęła inną postawę celem zmierzenia się z doznaną utratą, której skutki również zostały w tej książce pokazane. Dziewczyna ze szkła to naprawdę dobrze skonstruowana proza, której epicentrum stanowią różne modele psychologiczne postaci i ich sposoby na przejście procesu żałoby. Co dodatkowo mnie ujęło, to perfekcyjnie uchwycona trauma głównej bohaterki, która nie potrafi jej wyeksponować ani wyrazić. Dla niej utrata brata jest startą jej własną, o której nie potrafi rozmawiać z nikim, nawet z własnymi rodzicami. Nie ukrywam, że wciągnęłam się w tą książkę niezwykle szybko i pochłonęłam ją w góra jakieś trzy dni!

Dla tych, którzy wiedzą o mojej fascynacji psychologią nie jest żadną tajemnicą to, jak bardzo pociąga mnie ten gatunek. Z tego względu nie potrzebowałam zbyt wiele czasu na to, aby dać się porwać tej historii, gdyż stało się to niemal natychmiastowo, już od pierwszego zdania. Dziewczyna ze szkła nie jest raczej pozycją, w której następują różnorodne zawirowania w akcji, rozwija się ona stopniowo i subtelnie. Podróż po tej książce to bardzo gruntowna wędrówka po psychice głównej bohaterki. Potrzeba bowiem cierpliwości, by zrozumieć tok jej (i rodziców) postępowania.

Klimat wykreowany przez Laurę Anderson Kurk jest przede wszystkim świetnie wyważony. Nastrój w książce nie jest zdominowany przez żałobę otaczającą rodzinę Meg. Ich smutek został nakreślony w sposób subtelny, a cień utraty widoczny jest przede wszystkim w drobnych czynnościach codziennych, co sprawia, że nie jest on przytłaczający dla odbiorcy. Autorka postarała się jednak o złożoność przeżyć wewnętrznych bohaterów, gdzie ból z powodu straty znajduje ujście. Wszystko to sprawia, że pomimo tragedii, jaka spotkała rodzinę Kavanagh, znajdują oni siłę we wzajemnej pomocy i przebaczeniu.

Należy oddać Kurk to, z jaką precyzją stworzyła swoich bohaterów! A przede wszystkim ich wewnętrzne oblicza, które składają się na ich całościowy obraz. Znamienna jest postać Meg, nie tylko jako głównej bohaterki, ale także postaci, która przechodzi wewnętrzną przemianę, wskutek której jej wrażliwość staje się jej siłą. Postać Henry'ego jest równie ważna, gdyż to on pomógł jej na nowo odzyskać siebie. Śmiało można by okrzyknąć Henry'ego mianem klasycznego kowboja o złotym sercu i to właśnie za jego wyrozumiałość tak bardzo pokochałam tą postać!

Laura Anderson Kurk operuje niezwykle bogatym, a przy tym niezbyt górnolotnym słownictwem, co sprawa, że książkę czyta się zaskakująco przyjemnie i szybko (i to pomimo trudnej tematyki). Pisarka posiada olbrzymi talent do kreowania wewnętrznych pejzaży bohaterów, umie zagłębić się w ich psychikę i wyrazić to, co w traumie zazwyczaj jest niewyrażalne. Jestem pełna podziwu dla jej pełnego empatii języka i nie mogę doczekać się, aż sięgnę po kontynuację serii!

Podsumowując, jak wspominałam miałam wysokie oczekiwania względem tej książki i przyznaję, choć kilka rzeczy mnie w niej zaskoczyło, powieść bardzo mi się spodobała i to do tego stopnia, że mam już w planach (po Obronie) kolejny tom tej serii, Rysa na szkle. Wrażliwość w literaturze to zdecydowanie motyw, któremu warto poświęcić uwagę, a tacy bohaterowie, jak Meg czy Henry intrygują swoją postawą, a po zakończeniu książki, jest się ciekawym ich losów!

Pomimo tego, że Dziewczyna ze szkła została sklasyfikowana jako Young Adult, podejmuje ona dość trudne tematy (zresztą wiele powieści z tego gatunku idzie tym śladem, co niekoniecznie jest dobre dla tych młodszych czytelników), dlatego podejmując decyzję o jej przeczytaniu, warto być świadomym, jak głęboko ta książka dotyka wnętrza Czytelnika. Nie jest to pozycja, po którą każdy powinien sięgać, ale najlepiej dojrzały odbiorca. Ze swojej strony polecam Dziewczynę ze szkła całym moim sercem, mając nadzieję, że jej piękno zostanie docenione przez szerokie grono miłośników literatury pięknej.

Moja ocena: 10/10. 😊

Czytaj dalej »